خبرگزاری مهر - گروه استانها: بیستوششم مردادماه ۱۳۶۹ بیشک یکی از درخشانترین و ماندگارترین روزهای تاریخ معاصر جمهوری اسلامی ایران است؛ روزی که پس از سالها اسارت، رنج و چشمانتظاری، نخستین گروه از آزادگان سرافراز قدم به خاک پاک وطن گذاشتند. در آن روز تاریخی، مرز خسروی در غربیترین نقطه کشور، برای ساعاتی از یک گذرگاه مرزی و تجاری فراتر رفت و به نقطهای مقدس تبدیل شد که قلب میلیونها ایرانی در آن میتپید. مرزی که امروز به عنوان یکی از مهمترین و امنترین مسیرهای زمینی تردد زائران عتبات عالیات شناخته میشود، در آن تابستان داغ، شاهد بازگشت مردان پولادینی بود که سالها در تاریکترین اردوگاههای رژیم بعث عراق، مقاومت، ایثار و صبر را به زیبایی معنا کرده بودند.
خسروی برای مردم ایران تنها یک نام جغرافیایی بر روی نقشه نیست؛ بلکه سرزمینی است که در حافظه تاریخی ملت با مفاهیمی چون دفاع، ایستادگی، شهادت، زیارت و بازگشتِ غرورآفرین گره خورده است. این مرز که از دیرباز یکی از قدیمیترین و هموارترین مسیرهای ارتباطی ایران با عتبات عالیات بوده، در ۲۶ مرداد ۱۳۶۹ هویتی تازه یافت؛ هویتی که با نخستین قدم آزادگان بر خاک ایران شکل گرفت و تا به امروز در حافظه جمعی مردم این سرزمین جاودانه مانده است. تابستان سال ۶۹ برای ایرانیان، فصلی پر از التهاب و انتظار بود. سالها از پایان التهابات دفاع مقدس میگذشت، اما هزاران خانواده همچنان با چشمانی اشکبار منتظر فرزندان، همسران و برادرانی بودند که در دفاع از کیان کشور به اسارت دشمن درآمده بودند.
با اعلام خبر تبادل اسرا، موجی از امید، شادمانی و هیجان سراسر کشور را فرا گرفت. در نخستین مرحله این تبادل بزرگ، حدود ۴۲ هزار آزاده ایرانی به آغوش کشور بازگشتند که سهم استان مقاوم کرمانشاه از این کاروان شرف، یک هزار و ۸۰۰ نفر بود. از روزها و ساعات پیش از ورود آزادگان، کرمانشاه حال و هوای عجیبی داشت؛ مسیرهای منتهی به مرز خسروی آذین بسته شده و خانهها بوی اسپند و گلاب گرفته بود. در میان این شور وصفناپذیر، طنین یک جمله کردی بیش از هر چیز در فضای شهرهای مرزی میپیچید: «هاتین خوش، هاتین صفا هاوردین» (آمدید، خوش آمدید، صفا آوردید). این استقبال بینظیر روایتی از احساس عمیق مردمی بود که خود سالها طعم آوارگی و بمباران را چشیده بودند.
با …
