گروه سلامت خبرگزاری مهر - محمد رضازاده: سخنان اخیر وزیر بهداشت در مجمع عمومی انجمن اسلامی جامعه پزشکی، بیش از آنکه درباره مسائل جاری نظام سلامت باشد، بخش قابل توجهی از خود را به تحولات سیاسی، ضرورت تغییر مسیر در دوره پساجنگ، حمایت از برخی چهرههای سیاسی و نقد عملکرد رسانه ملی اختصاص داده است.
تردیدی نیست که وزیر بهداشت، مانند هر شهروند دیگری، حق دارد درباره مسائل سیاسی و اجتماعی کشور اظهارنظر کند. اما مسئله اینجاست که وزیر بهداشت پیش از هر عنوان و جایگاه دیگری، مسئول سیاستگذاری و اداره یکی از حیاتیترین بخشهای زندگی مردم است؛ بخشی که مستقیماً با جان، سلامت و معیشت میلیونها ایرانی ارتباط دارد.
از همین منظر، شاید بد نباشد در کنار مباحث سیاسی مطرحشده، یک سؤال ساده اما جدی از وزیر بهداشت پرسیده شود: وضعیت نظام سلامت پیش از جنگ چگونه بود و امروز، چه تغییری کرده است؟
این پرسش را نمیتوان نادیده گرفت؛ زیرا بسیاری از مشکلاتی که امروز مردم و کارکنان نظام سلامت با آن مواجهاند، اساساً محصول جنگ نیستند. بخش مهمی از این مشکلات، پیش از آغاز جنگ نیز وجود داشتند و سالها درباره آنها هشدار داده شده بود.
دارو؛ هزینهای که مستقیماً از جیب مردم پرداخت میشود
یکی از مهمترین مسائل نظام سلامت، وضعیت دارو و هزینه تأمین آن برای مردم است.
برای بیماری که هر ماه نیازمند مصرف چند قلم دارو است، افزایش قیمت دارو صرفاً یک عدد در جدول قیمتها نیست؛ این افزایش مستقیماً به سبد هزینه خانوار منتقل میشود. برای خانوادهای که همزمان با اجاره، مسکن، مواد غذایی، آموزش و سایر هزینههای زندگی مواجه است، هزینه درمان میتواند به نقطهای برسد که بیمار میان «درمان کردن» و «تحمل کردن بیماری» مجبور به انتخاب شود.
البته در این میان باید میان قیمت اسمی دارو، سهم بیمه، میزان پوشش بیمهای و پرداخت واقعی از جیب بیمار تفکیک قائل شد. اما آنچه برای مردم اهمیت دارد، در نهایت یک چیز است: در روز مراجعه به داروخانه، چه میزان از درآمد خانوار باید صرف درمان شود؟
اگر سیاستهای دارویی کشور توانستهاند هزینه پرداختی مردم را کنترل کنند، وزارت بهداشت باید با ارائه آمار شفاف، این موفقیت را برای افکار عمومی توضیح دهد. اگر هم پرداخت از جیب مردم افزایش یافته، …
