خبرگزاری مهر - گروه استانها- کوثر یاوری: استان کرمانشاه، دیار سنگ و آب و مهد پرورش ادیبان و هنرمندان نامدار، سالها به عنوان یکی از قطبهای بیبدیل و جریانساز شعر و ادب در پهنه فرهنگی ایرانزمین شناخته میشد. آسمان ادبیات این خطه، همواره پرستاره بوده و شاعران و نویسندگان برجستهای را به جامعه فرهنگی کشور معرفی کرده است؛ چهرههایی که کلامشان، مرزهای جغرافیایی را درنوردیده و در حافظه تاریخی ملت ایران ماندگار شدهاند. با این حال، شوربختانه امروز این جریان اصیل و اثرگذار با چالشهایی عمیق و جدی دستوپنجه نرم میکند و آن شکوه گذشته، جای خود را به سکوتی سنگین در محافل ادبی داده است.
بررسی میدانی و پای صحبت نشستن با اهالی قلم نشان میدهد که شعر کرمانشاه در یک رکود نگرانکننده به سر میبرد. کمرنگ شدن و حتی تعطیلی بسیاری از انجمنها و محافل ادبی که روزگاری کلاس درس و محل زایش طبع بودند، کاهش تولید آثار بومی و فولکلور و هجمه بیامان فضای مجازی و رسانههای زرد که تمرکز جوانان مستعد را از خلق آثار فاخر به سمت دیدهشدنهای سطحی سوق داده است، تنها بخشی از چالشهای ادبیات در این استان به شمار میرود.
در چنین شرایطی، بازخوانی دقیق وضعیت شعر و ادبیات استان کرمانشاه و بررسی کارشناسانه راههای بازگرداندن آن به مسیر پویایی، اثرگذاری و شکوفایی، نه تنها یک نیاز، بلکه یک ضرورت فرهنگی به نظر میرسد. به همین منظور، در این گزارش پای صحبتهای چند تن از شاعران و نویسندگان دغدغهمند کرمانشاهی نشستهایم تا از دریچه نگاه آنان، چالشها و البته امیدهای پیش روی ادبیات این دیار غیور را واکاوی کنیم.
شعر یتیم کرمانشاه در فقدان برنامهریزی فرهنگی
حسین خزائی، شاعر کرمانشاهی در گفتگو با خبرنگار مهر اظهار کرد: با صراحت باید بگویم که شعر امروز کرمانشاه، شعری یتیم است. ما در این فضا نه رخداد قابل تأملی را شاهدیم و نه جریان و جریانسازی چشمگیری میبینیم. حتی دیگر از تکستارههایی که هر از چندگاه در آسمان ادبیات کشور میدرخشیدند و نام کرمانشاه را زنده میکردند، خبری نیست. پیران و اساتید راه منزوی شدهاند و جوانان مستعد، اما طالب دیدهشدن، در کافهها و پیجهای کذایی فضای مجازی سرگردانند.
وی افزود: متأسفانه نه اتحاد و اتفاقی بر سر تقویت و نگهداشت جایگاه رفیع …
