شش گزینه واشنگتن و معمای خروج از جنگ - دیپلماسی ایرانی

دیپلماسی ایرانی: در تاریخ جنگ‌ها، میان سه توانایی تفاوتی بنیادین وجود دارد: آغاز جنگ، ادامه آن و پایان‌دادن موفقیت‌آمیز به آن. قدرت‌های بزرگ معمولا برای دو توانایی نخست ابزارهای فراوان دارند؛ اما برتری نظامی الزاما به معنای دستیابی به نتیجه سیاسی نیست. جنگ ایران و امریکا نیز با همین معما روبه‌رو است؛ معمایی که تنها به ترامپ و واشنگتن محدود نمی‌شود و تهران، تل‌آویو، همسایگان و حتی ملت‌های دور از میدان نبرد را دربرمی‌گیرد. انتخابات میان‌دوره‌ای سوم نوامبر امریکا فشارهای سیاسی بر ترامپ را افزایش داده است. نارضایتی از هزینه‌های زندگی و پیامدهای جنگ، ضرورت یافتن راه خروج را برجسته می‌کند؛ با این ‌حال، تغییر موازنه سیاسی به‌تنهایی آتش جنگ را خاموش نمی‌کند. پرسش اصلی آن است که آیا افزایش فشار نظامی راه توافق را می‌گشاید یا بحران را پیچیده‌تر می‌کند؟ شش گزینه واشنگتن: بنجامین جنسن، پژوهشگر مرکز مطالعات راهبردی و بین‌المللی امریکا (CSIS)، در تحلیلی شش گزینه احتمالی واشنگتن را بررسی کرده است. اینها انتخاب‌های پیشنهادی یک تحلیلگرند، نه برنامه‌های مصوب دولت امریکا. اهمیت شان نیز بیش از آنکه در جزییات عملیاتی باشد، در آشکار کردن فاصله میان توانایی ضربه‌زدن و توانایی پایان ‌دادن به جنگ است. گزینه نخست، دیپلماسی اجبارآمیز است: ترکیب تهدید نظامی، فشار اقتصادی و مذاکره برای تغییر محاسبات تهران. این مسیر از گسترش مستقیم جنگ کم‌هزینه‌تر است؛ اما اگر با امتیازهای متقابل و تضمین‌های معتبر همراه نشود، ممکن است بی‌اعتمادی را تشدید کند. مذاکره هنگامی ثمربخش است که طرفین چشم‌اندازی از امنیت و منافع مشترک داشته باشند.   …