خبرگزاری مهر- مجله مهر؛ رویا سادات هاشمی: همه آدمها یکجور زائر نمیشوند. یکی چمدانش را میبندد و راهی مشهد میشود، یکی کیلومترها پیاده میرود و خودش را به صحنهای حرم میرساند و یکی شاید هیچوقت فرصت دیدن گنبد طلایی را از نزدیک پیدا نکند؛ اما دلش سالهاست که سمت مشهد است. ارادت به امام رضا(ع) فقط در قاب عکسهای حرم و صفهای طولانی زیارت خلاصه نمیشود. گاهی خودش را لابهلای نتهای یک موسیقی نشان میدهد، گاهی روی بوم نقاشی مینشیند و گاهی یک چهره شناختهشده، میان شلوغی زندگی و شهرت، از دلبستگیاش به امام هشتم میگوید.
برای بعضی آدمها، حضور حرم امام رضا(ع) در ایران بخشی از خاطره و زندگیشان شده است. همان کسی که وقت گرفتاری صدایش میزنند، برایشان درد دل میکنند و گاهی بیآنکه چیزی بخواهند، فقط میگویند: «آقا، خودت میدانی...» شاید برای همین است که میان چهرههای شناختهشده هم آدمهای زیادی هستند که هرکدام به زبان خودشان، از امام رضا(ع) گفتهاند؛ یکی با موسیقی، یکی با نقاشی، یکی با شعر و یکی با خاطرهای از یک زیارت. قصه این آدمها، قصه آدمهایی است که با وجود همه تفاوتهایشان، یک نقطه مشترک دارند: دلشان که میگیرد، راهشان به سمت همان گنبد طلایی میافتد.
دلتنگی اشکبار استاد دانشگاه هاروارد برای امام هشتم
احمد مهدوی دامغانی یکی از چهرههای ماندگار این سرزمین بود او سال ۱۳۶۶ جلای وطن کرد و راهی امریکا و ساکن فیلادلفیا شد. او پژوهشگر و ادیب برجسته ایران زمین به شمار میرود که سابقه تدریس در دانشگاههایی مثل هاروارد و پنسیلوانیا را داشته. اما مردم ما بیشتر از اینکه این پژوهشگر کهنهکار را به خاطر سوابقش بشناسند از سال ۹۸ او را با ویدیویی از اشک و ابراز ارادت عجیب و غریبش به ساحت امام رضا میشناسند کسی که طی یک مصاحبه اینترنتی در یکی از برنامهها از راه دور با تمام وجود سلام و صلواتش را نثار امام هشتم میکند. استادی که سرانجام در سن ۹۷ سالگی درگذشت اما در مصاحبههای مختلفش از ارادت چشمگیرش به بارگاه سلطان خراسان حرف میزد: «من حداقل ۸۰ سال است که صبحها زیارت عاشورا را تلاوت میکنم. زیارت جامعه کبیره را در روزهای جمعه ترک نمیکنم. من در ۹۴ سال عمر خود هر برکت و هر موفقیتی که داشتم و هر عنایتی که به من شده است و هر توجه و هر خلاصی از بلایی …
