به گزارش خبرنگار مهر، سیدن تیم ملی والیبال زیر ۱۷ سال ایران به فینال رقابتهای قهرمانی جهان را نمیتوان فقط یک موفقیت در یک تورنمنت دانست. این اتفاق در شرایطی رقم خورده که فدراسیون والیبال در سالهای اخیر توجه بیشتری به ردههای پایه و ایجاد مسیر مشخص برای پرورش بازیکنان آینده تیم ملی داشته است.
نوجوانان ایران در رقابتهای جهانی دوحه عملکردی فراتر از انتظار داشتند و بدون شکست خود را به دیدار نهایی رساندند. آخرین ایستگاه آنها پیش از فینال، جدال با آرژانتین بود؛ تیمی که در نیمهنهایی با نتیجه سه بر صفر شکست خورد تا ایران برای نخستین بار در تاریخ والیبال پسران زیر ۱۷ سال کشور به فینال جهان برسد. پیروزی ایران در این دیدار با نتایج ۲۵ بر ۱۹، ۲۹ بر ۲۷ و ۲۵ بر ۱۳ رقم خورد و سینا حضرتی نیز با ۲۳ امتیاز بهترین بازیکن ایران بود.
این نتیجه از این نظر اهمیت دارد که میتواند نشانهای از تغییر رویکرد در والیبال پایه ایران باشد. در سالهای گذشته یکی از چالشهای اصلی ورزش ایران، حفظ استعدادها در فاصله میان ردههای پایه و بزرگسالان بوده است؛ بازیکنانی که در نوجوانی درخشان ظاهر میشوند اما همیشه مسیر مشخصی برای ادامه رشد آنها وجود ندارد.
والیبال ایران برای کاهش این فاصله، در برنامه راهبردی خود اهداف مشخصی برای تیمهای پایه تعریف کرده است. یکی از این اهداف، قرار گرفتن تیمهای ملی زیر ۱۷، ۱۹ و ۲۱ سال در جمع سه تیم برتر جهان است؛ هدفی که حالا تیم زیر ۱۷ سال با رسیدن به فینال، در این رده سنی آن را محقق کرده است.
اما آنچه اهمیت این موفقیت را دوچندان میکند، تنها جایگاه تیم در مسابقات جهانی نیست؛ بلکه فرآیندی است که برای آمادهسازی این نسل طی شده است. تیم زیر ۱۷ سال پیش از اعزام به مسابقات جهانی ۱۵ بازی تدارکاتی انجام داد و کادر فنی تلاش کرد بازیکنان را با شرایط مختلف مسابقه و حریفان متفاوت روبهرو کند.
از سوی دیگر، روند انتخاب بازیکنان نیز به یک گروه محدود نشده است. در مراحل انتخابی، تعداد قابل توجهی از بازیکنان زیر نظر کادر فنی قرار گرفتند تا در نهایت ترکیب نهایی شکل بگیرد. این مدل میتواند به والیبال ایران …
