در این نشست، مینو مرتاضی لنگرودی ( فعال و پژوهشگر حوزه زنان)، امیرحسین جلالی ندوشن( روانپزشک و رواندرمانگر) و نفیسه آزاد( جامعهشناس و پژوهشگر اجتماعی) با بررسی تجربه مادران میدان مایو در آرژانتین، درباره تبدیل تجربه شخصی فقدان به کنش جمعی، دگرگونی مفهوم مادری، دادخواهی، حافظه تاریخی و نسبت عدالتخواهی با انتقامجویی سخن گفتند.
زینب کاظمخواه، مترجم کتاب، نیز از تجربه ترجمه این اثر و اهمیت روایت زنانی گفت که با پرسش از سرنوشت فرزندان ناپدیدشده خود، یکی از جنبشهای شناختهشده حقوق بشری را شکل دادند. جنبش مادران میدان مایو از تأثیرگذارترین جنبشهای اجتماعی قرن بیستم
گرداننده نشست، در آغاز برنامه با اشاره به اهمیت جنبش مادران میدان مایو در تاریخ جنبشهای اجتماعی قرن بیستم، این حرکت را یکی از تأثیرگذارترین جنبشهای اجتماعی این قرن توصیف کرد که آثار و پیامدهای آن همچنان در نقاط مختلف جهان دیده میشود.
او دربارۀ کتاب گفت تجربه مادرانی را روایت میکند که در دوران دیکتاتوری نظامی آرژانتین، پس از ناپدیدشدن فرزندانشان، برای یافتن حقیقت و پیگیری سرنوشت آنها به میدان آمدند و از دل تجربهای شخصی و خانوادگی جنبشی شکل گرفت که سوگ و فقدان را به مطالبهای عمومی و جمعی تبدیل کرد. از ابژه تحت ستم به سوژه صاحب اختیار
مینو مرتاضی لنگرودی، فعال و پژوهشگر حوزه زنان، با تأکید بر دگرگونی موقعیت اجتماعی و سیاسی مادران میدان مایو گفت این زنان توانستند خود را از جایگاه ابژههای تحت ستم بیرون بیاورند و به سوژههایی صاحب اختیار تبدیل شوند. تجربه مادران آرژانتینی نشان میدهد چگونه زنان میتوانند از موقعیتی که جامعه و ساختار قدرت برایشان تعریف کرده است فراتر بروند و با تکیه بر تجربه زیسته خود، در عرصه عمومی و سیاسی نقشآفرینی کنند. …


دانلود از کافه بازار































































































































































