به گزارش خبرنگار مهر، قانون تربیت بهداشت کار دهان و دندان در سال ۱۳۶۰ به منظور گسترش خدمات درمانی و بهداشتی در روستاها در مجلس به تصویب رسید.
براساس این قانون حداقل مدارک تحصیلی لازم برای داوطلبین دیپلم متوسطه تعیین و مقرر شد برای نقاط محروم هر استان متناسب با جمعیت و وسعت جغرافیائی و درجه محرومیت سهمیهای تعیین شود. داوطلبان از بین واجدین شرایط محلی با در نظر گرفتن سهمیه استانی بعد از گذرانیدن امتحان انتخاب شده و پس از استخدام درحوزه خود مشغول خدمت می شدند.
در سال ۱۳۷۳ اصلاحیه ای براین قانون اعمال شد که براساس آن افراد مذکور در این قانون میتوانستد پس از انجام ۶ سال خدمت در روستاهای موضوع این قانون در آزمون اختصاصی مربوطه که همه ساله توسط وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی برگزار خواهد شد شرکت کرده و به تحصیل در رشته دکتری دندانپزشکی ادامه دهند، افراد مذکور جهت شرکت در آزمون مربوطه مادامی که در روستاها خدمت میکنند از نظر تعداد دفعات محدودیتی نخواهند داشت.
در تبصره های الحاقی آمده بود: وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی میتواند از افراد مذکور در این قانون به شرط این که شش سال خدمت خود را در روستاها گذرانده باشند و هیچ یک از مراکز بهداشتی، درمانی، روستائی آن شهرستان فاقد بهداشتکار دهان و دندان یا دندانپزشک نباشد در مراکز بهداشتی درمانی شهری مورد نیاز استفاده کند.
در ۲۰ آبان ماه ۱۴۰۴ اطلاعیه ای در سایت مرکز سنجش آموزش پزشکی وابسته به وزارت بهداشت با عنوان «آزمون دکتری دندانپزشکی عمومی ویژه بهداشتکاران دهان و دندان» منتشر و مقرر شد داوطلبان در این آزمون مدارک خود را ارائه داده و ثبت نام کنند و در نهایت در آزمون ۲۰ آذرماه ۱۴۰۴ شرکت کنند. منابع امتحانی هم مشخص شد، همچنین در راهنمای ثبت نام درج شد که تعیین ظرفیت و محل آموزش قبول شدگان آزمون دکتری دندانپزشکی ویژه بهداشتکاران دهان و دندان، بر اساس مصوبه شورای سنجش و پذیرش دانشجوی وزارت بهداشت تعیین می شود.
اما در مردادماه ۱۴۰۵ خبری آمد که به دلیل شکایت برخی از بهداشتکاران دهان و دندان از مدیران وزارت بهداشت مبنی بر ترک فعل در دیوان عدالت اداری، دیوان رای بر انفصال از خدمت مدیران داده است. در بیانیه دیوان عدالت اداری آمده است: «با وجود گذراندن دوره …
