خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، طاهره طهرانی: تقویم رسمی کشور، بیستم مردادماه را به نام روز وقف مزین کرده است؛ سنتی دیرپا و ریشهدار در فرهنگ اسلامی و ایرانی که در پهنه تاریخ این سرزمین، همواره پناهگاه نهادهای آموزشی، علمی، دینی و فرهنگی بوده است. وقف به عنوان یکی از پویاترین نهادهای اقتصادی-اجتماعی، همواره نقشی فراتر از یک عمل خیرخواهانه صرف داشته است.
در میان فهرست بلندبالای خیرین و واقفان ایرانزمین که با سخاوت خود در آبادانی معنوی و مادی این مرز و بوم کوشیدهاند، نام دکتر محمود افشار یزدی به واسطه جهتگیری راهبردیاش در حوزه فرهنگ، از جایگاهی ممتاز و منحصر به فرد برخوردار است. افشار که از چهرههای سرشناس حوزه روزنامهنگاری، ادبیات و فرهنگدوستی معاصر ایران بود، با نگاهی آیندهنگر و بصیرتی عمیق، بخشی از داراییهای عظیم خود را نه صرفاً برای امور عامالمنفعه سنتی، بلکه برای پاسداشت هویت ملی و ترویج زبان فارسی وقف کرد؛ میراثی که امروز نه تنها در کالبد ساختمانها و املاک، بلکه در بطن جریانهای فکری، علمی و دانشگاهی کشور ساری و جاری است.
معمارِ ملیگرایی فرهنگی؛ نگاهی به زیست و اندیشه افشار
محمود افشار یزدی (۱۲۷۲ - ۱۳۶۲ خورشیدی) را باید در زمره اندیشمندانی قرار داد که واژه ملیگرایی فرهنگی را نه به مثابه یک شعار سیاسی، بلکه به عنوان یک برنامه عملیاتی برای بقای یک تمدن میدیدند. او که در سالهای طوفانی ایرانِ گذار از سنت به مدرنیته زیسته بود، دغدغه اصلیاش را حفظ وحدت ملی از مسیر آموزش، نشر و ترویج زبان فارسی تعریف کرد.
محمود افشار یزدی در سال ۱۲۷۲ خورشیدی در یزد زاده شد. پس از درگذشت مادرش در نوجوانی، برای تحصیل به بمبئی رفت و در آنجا با علوم جدید و زبان انگلیسی آشنا شد. سپس در تهران در مدرسه علوم سیاسی درس خواند و در ۱۹سالگی برای ادامه تحصیل راهی سوئیس شد. او طی هفت سال اقامت در لوزان، مدرک لیسانس و دکتری حقوق گرفت و همزمان با پایان جنگ جهانی اول و طرح قرارداد ۱۹۱۹، با نگارش مقالههایی در مطبوعات سوئیس از حقوق ایران دفاع کرد. دوستی او با علیاکبر داور نیز از همین دوره شکل گرفت و تا پایان عمر ادامه یافت.
افشار در سال ۱۳۰۰ به ایران بازگشت و ابتدا در مدرسه علوم سیاسی تاریخ تدریس کرد. سپس …
