خبرگزاری مهر، گروه استانها-الهه کیانی: ۱۶ مرداد، در تقویم ایران فقط یک مناسبت نیست، روزی است برای ایستادن، مکث کردن و نگاه دوباره به حرفهای که بخش مهمی از حافظه جمعی جامعه را میسازد، حرفهای که صاحبانش گاهی نخستین نفراتی هستند که به محل حادثه میرسند و آخرین کسانیاند که از پیگیری یک سوژه دست میکشند.
روز خبرنگار در ایران به یاد محمود صارمی، خبرنگار خبرگزاری جمهوری اسلامی که ۱۷ مرداد ۱۳۷۷ در مزار شریف افغانستان به شهادت رسید، نامگذاری شده است. از آن زمان، ۱۷ مرداد به عنوان روز خبرنگار در تقویم رسمی کشور شناخته میشود، روزی که هر سال فرصتی برای قدردانی از خبرنگارانی است که در میدان خبر، میان حقیقت و شایعه، مطالبه و مصلحت، امید و تلخی ایستادهاند.
اما خبرنگاری را نمیتوان فقط با یک روز و یک عنوان توصیف کرد.
خبرنگاری از بیرون شاید ساده به نظر برسد، یک تلفن همراه، یک ضبط صدا، یک دوربین، چند سؤال و در نهایت چند خط خبر. اما پشت همین چند خط، ساعتها تماس، پیگیری، رفتوآمد، جستوجوی اسناد، راستیآزمایی، انتظار و گاهی تحمل فشار و بیمهری پنهان است.
خبرنگار ممکن است صبح را با یک نشست خبری آغاز کند، ظهر سراغ یک مطالبه مردمی برود، عصر در محل حادثه حاضر شود و نیمهشب در حالی که خستگی امانش را بریده، هنوز مشغول تنظیم خبر باشد.
گاهی خبر فقط یک خبر است، اما گاهی یک خبر میتواند مدرسهای بسازد، مسئولی را متوجه یک مشکل کند، خانوادهای را به حق خود برساند یا حتی در لحظهای حساس، زمینه نجات جان یک انسان را فراهم کند.
این همان جایی است که خبرنگاری از «شغل» فراتر میرود و به «رسالت» نزدیک میشود.
خبرنگاری؛ علاقهای که گاهی جای شغل را میگیرد
علیرضا محسنیپور، خبرنگار یاسوجی در گفتوگو با خبرنگار مهر، خبرنگاری را نه صرفاً یک شغل بلکه علاقهای توصیف میکند که از انجام آن لذت میبرد.
او با نگاهی متفاوت میگوید: خبرنگاری برایم نه یک شغل بلکه نوعی سرگرمی است که از آن لذت میبرم و با عشق دنبال میکنم، همانطور که در کودکی عاشق پلیاستیشن بودم، اکنون در ۲۷ سالگی از خبر و خبرنگاری لذت میبرم.
محسنیپور معتقد است یکی از قضاوتهای نادرست درباره خبرنگاران، تصور عمومی درباره درآمد و مزایای این حرفه است.
به …
