مسعود منصوری کارگردان فیلم کوتاه «کاپیتان شماره ۱۰»، در گفتگو با خبرنگار مهر، ضمن اشاره به روند شکلگیری این اثر سینمایی، درباره ایده اولیه داستان توضیح داد: این ایده در ابتدا از سوی آقای پدرام صدرائی تهیهکننده فیلم، مطرح شده است. او در یکی از چهارراههای شلوغ تهران، صحنه بازی چند کودک بیبضاعت را با یک بطری خالی آب مشاهده کرده بود که همین تصویر ساده و درعینحال تأملبرانگیز، جرقه اولیه ساخت فیلم را زد و سپس با افزوده شدن لایههای مضمونی و موضوعات تکمیلی دیگر، شکل نهایی فیلمنامه به تدریج پدید آمد.
وی در ادامه و در پاسخ به پرسشی درباره فرایند انتخاب بازیگران جوان و نوجوان اثر، اظهار کرد: کودکانی که در این فیلم به ایفای نقش پرداختهاند، بازیگر و یا علاقه مند به بازیگری هستند اما آنچه بیش از هر چیز در اجرایشان حائز اهمیت بود، توانایی شگفتانگیزشان در باورپذیر کردن نقش کودک کار بود؛ بهگونهای که در طول فیلمبرداری، در برخی از صحنههای خیابانی، رانندگان عبوری که از چهارراه میگذشتند، اصلا متوجه حضور دوربین و عوامل فیلمسازی نمیشدند و گمان میکردند که با گروهی از کودکان کار واقعی روبهرو هستند.
این فیلمساز در ادامه به چالشهای متعدد کار با بازیگران کودک و نوجوان اشاره کرد و گفت: پیش از این نیز تجربه همکاری با کودکان را در آثار قبلی خود داشتهام و حتی فیلمهایی با محوریت کودکان و نوجوانان ساختهام؛ با وجود آنکه همکاری با این عزیزان همواره با شیرینیها و لحظات دلنشین ویژهای همراه است، اما گردهم آوردن چند کودک برای بازی در کنار یکدیگر، بهویژه در فضای باز و شلوغ خیابان، مسئولیتی سنگین و دشوار به همراه دارد، چراکه سن کم این بازیگران و گاهی طبیعت بازیگوش و پرانرژی آنها، میتواند در حین کار دردسرساز شود؛ هرچند که خوشبختانه در طول سه روز فیلمبرداری، والدینشان بهطور مداوم پشت صحنه حضور داشتند و با نظارت و همراهی، از بروز هرگونه مشکل یا حادثه جلوگیری کردند و خدا را شکر که همه چیز بهخوبی و بدون تنش پیش رفت.
منصوری در واکنش به این پرسش که معمولا در سینمای ایران به مقوله کودکان کار پرداخته شده و این تکرار میتواند به کلیشهشدن بینجامد، تأکید کرد: مهمترین راهکار ما برای گریز از روایتهای تکراری و کلیشهای، نمایش فقر از زاویهای تازه و نادیده …
