خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، طاهره طهرانی: تصور قائم به فرد بودن نظام جمهوری اسلامی پدیده جدیدی نیست، ابوالحسن بنی صدر گفته بود: «فقط دو تن از مقامات مهم دولتی مانده اند. فقط یک انفجار دیگر و پس از آن همه چیز تمام خواهد شد.» اما انفجار تروریستی ۸ شهریور ۱۳۶۰ در دفتر نخستوزیری، نقطه عطفی در تاریخ معاصر ایران بود که ساختار حکمرانی را در بحبوحه جنگ و تنشهای داخلی، به سوی تثبیت و بازسازی نهادی سوق داد.
روزی که آتش به قلب قوه مجریه رسید
هشتم شهریورماه ۱۳۶۰ (برابر با ۳۰ اوت ۱۹۸۱)، صفحه جدیدی از تاریخ سیاسی پرفرازونشیب ایران پس از انقلاب ورق خورد. در حالی که کشور هنوز در شوک ناشی از انفجار هفتم تیرماه در دفتر مرکزی حزب جمهوری اسلامی و شهادت آیتالله بهشتی و دهها تن از مسئولان ارشد به سر میبرد، وقوع انفجاری مهیب در ساختمان نخستوزیری، رئیسجمهور و نخستوزیر کشور را به کام شهادت کشاند. این رخداد در اوج تجاوز ارتش بعث عراق به مرزهای ایران و تشدید خشونتهای سازمانیافته داخلی رخ داد؛ شرایطی که در علم سیاست و مطالعات امنیت ملی، وضعیت «بحران چندلایه» تعبیر میشود. بررسی دقیق و تاریخی این رویداد، نه صرفاً بازخوانی یک ترور، بلکه تحلیل فرآیند تابآوری ساختاری و چرخشهای بنیادین در ساماندهی نهادهای اجرایی کشور است. …
