خبرگزاری مهر، گروه بین الملل: تحریم اقتصادی برای دههها یکی از مهمترین ابزارهای سیاست خارجی آمریکا بوده است؛ ابزاری که واشنگتن با تکیه بر قدرت اقتصادی، جایگاه دلار و نفوذ گسترده خود در شبکه مالی جهان، از آن برای تغییر رفتار رقبا و حتی متحدان استفاده کرده است. اما مسئله امروز فقط میزان توانایی آمریکا برای اعمال تحریم نیست؛ پرسش اصلی این است که آیا جهان همچنان حاضر است برای اجرای اهداف تحریمی واشنگتن با این کشور همراه شود؟
در گذشته، قدرت تحریم آمریکا تا حد زیادی از جایگاه ویژه این کشور در اقتصاد جهانی ناشی میشد. بسیاری از کشورها برای حفظ دسترسی خود به بازارهای مالی، بانکها و شبکه تجارت بینالمللی تحت کنترل غرب، ناچار بودند از تحریمهای آمریکا تبعیت کنند. اما ساختار قدرت جهانی در سالهای اخیر دچار تغییرات مهمی شده است. ظهور قدرتهای اقتصادی جدید، افزایش نقش چین، گسترش روابط تجاری میان کشورهای خارج از مدار غرب و کاهش تمایل برخی کشورها به پذیرش سیاستهای یکجانبه آمریکا، شرایطی متفاوت را ایجاد کرده است.
استفاده از تحریم برای محدود کردن ایران
در چنین شرایطی، آمریکا تلاش میکند بار دیگر از ابزار فشار اقتصادی برای محدود کردن ایران استفاده کند؛ اما این بار با محیطی مواجه است که نسبت به گذشته پیچیدهتر شده است. روزنامه تلگراف در گزارشی به قلم امبروز ایوانز بریچارد با اشاره به پروژه فشار اقتصادی علیه ایران تاکید کرده است که ایجاد یک محاصره اقتصادی جهانی علیه تهران دیگر مانند گذشته امکانپذیر نیست. این گزارش معتقد است آمریکا برای موفقیت در این مسیر به همکاری چین، روسیه، هند، اروپا و مراکز مالی بزرگ جهان نیاز دارد؛ در حالی که بسیاری از این بازیگران، دیگر خود را ملزم به همراهی کامل با سیاستهای واشنگتن نمیدانند.
تلگراف در واقع به یک تغییر اساسی در معادلات قدرت اشاره میکند؛ اینکه آمریکا همچنان توانایی ایجاد فشار دارد، اما توانایی تبدیل این فشار به یک اجماع جهانی کاهش یافته است. تحریم زمانی بیشترین اثرگذاری را دارد که کشور هدف تقریباً در یک محاصره کامل اقتصادی قرار بگیرد؛ یعنی مسیرهای تجارت، انتقال پول، دسترسی به فناوری و ارتباطات مالی آن محدود شود. اما در شرایط فعلی، وجود بازیگرانی مانند چین و روسیه باعث شده چنین محاصرهای بسیار دشوارتر …
