به گزارش خبرگزاری مهر، محسن قنبریان، استاد حوزه و دانشگاه با اشاره به پویش جانفدا و اینکه مشارکت واقعی اعضا در ساختار تصمیمگیری و اداره پویش است، نه صرفاً استفاده از آنان بهعنوان بدنۀ اجرایی، اظهار کرد: مهمترین مسأله در پویش جانفدا، مشارکت مردمِ جانفدا در هیئترئیسه و ساختار تصمیمگیر پویش جانفداست. برای اعلام یک نظر بسیط، مثل جانفدا بودن برای وطن، مردم به هر کمپینی اطمینان میکنند؛ حتی اگر در ابتدا نوعی بدبینی و تردید نسبت به ادارهکنندگان آن وجود داشته باشد. هر جا گفته شود «میخواهیم بگوییم جانفدای وطن هستیم»، مردم همراهی میکنند؛ حتی به تماس تلفنی مراکز پیمایشی هم پاسخ میدهند. اما وقتی یک امر، مستمر و پیچیده میشود و قرار است تصمیمگیرندگانی این جمعیت را خرج یک تصمیم، یک شعبه یا امتدادی از یک ایده کنند، اگر خود آن جمعیت ـ که همگی در جانفدایی برای وطن مشترک بودهاند ـ در ساخت این تصمیمات مشارکت نداشته باشند، قطعاً ریزشهای جدی اتفاق میافتد.
وی در ادامه افزود: مسئله اولِ این است که «چگونه خود این ۳۰ میلیون نفر را در اداره این جمعیت و استمرار آن در مسیرها و ایدهها مشارکت دهیم؟» سؤال اصلی این است که هیئترئیسه و ساختار تصمیمگیر چگونه از دل خواست و رضایت همین مردم بیرون بیاید، نه اینکه صرفاً بعداً از یک اظهار وفاداری استفاده شود. اینجا دو مدل وجود دارد؛ یکی مدل جهاد سازندگی که از پایین به بالا و از سطح شهری و منطقهای تا ملی شکل میگرفت، و دیگری مدل بسیج که بیشتر سازماندهی از بالا به پایین بود. به نظر من، مدل دوم نهایتاً نتیجهای بهتر از ایدۀ تحققنیافته «بسیج ۲۰ میلیونی» نخواهد داد.
قنبریان اضافه کرد: اگر مسئلهای مثل تهاجم یا جهاد، عینی و ملموس نشود، مردم آن را جدی نمیگیرند. اگر موضوعاتی مثل پیشرفت و عدالت هم از قالبهای جناحی و تیپ خاص خارج نشود، عمومی نخواهد شد. همچنین اگر اولویتهای واقعی جامعه محور بسیجشوندگی قرار نگیرد، مسائل فرعی و فیک نمیتوانند میدان ۲۰ میلیونی ایجاد کنند. به نظر من، الان فرصت خوبی است که به این سؤالها فکر کنیم: چنین بسیج عمومیای چگونه قابل نگهداری است؟ چگونه سازمانها بر نقشآفرینی مردم سیطره پیدا نکنند؟ و چگونه مردم همچنان «رهبر» و «مبعوث» باقی بمانند تا یک بسیج واقعی ۲۰ میلیونی و حتی بیشتر شکل …
