خبرگزاری مهر، گروه استانها- مرجان سیف الدین: پایتخت فرهنگی و هنری ایران، همواره کارگاهی عظیم برای شکوفایی هنرهای اصیل بوده است؛ در این میان، شیشهگری هنری است که انسان با آن آموخت از خاک، شفافیت و از آتش، زیبایی بسازد؛ میراثی زنده که تلفیقی است از ذوق هنری، تجربه و مهارتهای دستی و امروزه با چالشهای جدی اقتصادی و آموزشی دستوپنجه نرم میکند.
بر اساس کاوشهای باستانشناسی، قدیمیترین شیشه ایران به دو هزار سال پیش از میلاد بازمیگردد و نمونههایی از عطردان، النگو، کاسه و تُنگ از آن دوران برجای مانده است. از روزگار هخامنشیان که نخستین بطریهای شیشهای از دل خاک معبد چغازنبیل سر برآوردند تا عصر ساسانی که تراش و قالبگیری شکوهی یافت، ایرانیان آموختند چگونه از شن و آتش، شفافیت برآورند. اشیای شیشهای دوره پارتیان و ساسانیان نشان میدهد صنعت شیشهسازی در ایران باستان شیشهسازی در ایران باستان کاملاً رواج داشته و از دو روش «دمیدن در قالب» و «دمیدن آزاد» استفاده میشده است.
از شکوه صفوی تا هنرِ تسخیرِ آتش
سعید گلکار، طراح و هنرمند این عرصه با ۳۳ سال سابقه فعالیت هنری و ۲۸ سال تدریس در دانشگاههای تهران، هنر، اصفهان و سوره،در گفتگو با خبرنگار مهر، معتقد است شیشهگری در ایران پیشینهای حدود پنج هزار ساله دارد که کاوشهای باستانشناسی به خوبی آن را اثبات میکنند. گلکار با استناد به پژوهشهای پروفسور شینجی فوکایی، پژوهشگر ژاپنی و نویسنده کتاب «شیشه ایرانی»، بر قدمت این هنر تاکید میکند و آن را بر پایه ترکیبی از ذوق هنری، تجربه و مهارتهای دستی میداند. …
