فریبا سلطانی، مشاور و روانشناس خانواده، در گفتگو با خبرنگار مهر با اشاره به اهمیت مهارت گوش دادن در روابط خانوادگی اظهار کرد: یکی از بحرانهای ارتباطی در عصر حاضر این است که افراد هنگام گفتوگو با یکدیگر، به جای تلاش برای فهمیدن منظور و احساس طرف مقابل، بیشتر به دنبال آماده کردن پاسخ خود هستند.
وی افزود: در چنین شرایطی ممکن است فرد از نظر فیزیکی صدای طرف مقابل را بشنود، اما از نظر عاطفی و ارتباطی، احساس کند که شنیده نمیشود؛ موضوعی که به مرور میتواند فاصله میان اعضای خانواده را افزایش دهد.
سلطانی با بیان اینکه «شنیدن» و «گوش دادن» از نظر علمی دو مفهوم متفاوت هستند، ادامه داد: شنیدن یک فرآیند غیرارادی است؛ یعنی زمانی که صدایی به گوش ما میرسد، پرده گوش در برابر آن واکنش نشان میدهد. صدای خودرو، صحبت افراد یا حتی صدای پرندگان میتواند شنیده شود، بدون اینکه ما آگاهانه تصمیم گرفته باشیم به آن صدا توجه کنیم.
وی گفت: اما گوش دادن یک انتخاب آگاهانه است و در آن فرد تلاش میکند توجه خود را به سخنان طرف مقابل معطوف کرده، معنای صحبت او را ارزیابی کند و در نهایت احساس و منظور وی را درک کند.
وقتی گوشی از حرفهای فرزند مهمتر میشود
این مشاور و روانشناس خانواده با اشاره به نمونههایی از گوش ندادن در روابط خانوادگی اظهار کرد: تصور کنید کودکی با هیجان و شوق از مدرسه به خانه بازمیگردد و میگوید «امروز گل زدم» یا «جایزه گرفتم»، اما پدر یا مادر در حالی که مشغول کار با تلفن همراه است، بدون اینکه حتی نگاه مناسبی به فرزند داشته باشد، تنها میگوید «آفرین فرزندم».
وی ادامه داد: شاید والد تصور کند که با گفتن همین جمله وظیفه خود را انجام داده است، اما پیام دیگری به کودک منتقل میشود؛ کودک ممکن است احساس کند تلفن همراه یا کاری که والد انجام میدهد از موفقیت و هیجان او مهمتر است.
سلطانی تأکید کرد: گوش دادن فعال الزاماً به معنای ارائه یک پاسخ طولانی یا حل کردن مشکل نیست؛ گاهی اوقات نگاه کردن، توجه کردن و همراه شدن با احساس فرد، مهمترین کاری است که میتوان انجام داد.
خانه نباید محل محاکمه باشد
وی در ادامه با اشاره به روابط میان زوجین گفت: گاهی یکی از زوجین پس از بازگشت از محل کار، صرفاً نیاز دارد درباره اتفاقات …
