خبرگزاری مهر، گروه بینالملل: حمله متجاوزانه آمریکا به ونزوئلا در سوم ژانویه ۲۰۲۶ (۱۳ دی ۱۴۰۴) و ربایش نیکلاس مادورو رئیس جمهور آن، تنها یک مداخله سیاسی و نظامی علیه حاکمیت این کشور نبود، بلکه زمینه را برای چپاول و تسلط واشنگتن بر صادرات نفت، مسیر انتقال درآمدها و حتی نحوه دسترسی کاراکاس به ثروت ملی خود فراهم کرد.
دولت دونالد ترامپ اکنون از فروش میلیاردها دلار نفت ونزوئلا سخن میگوید، در حالی که سازوکار نگهداری و هزینهکرد این درآمدها همچنان در هالهای از ابهام قرار دارد و حتی نهادهای نظارتی آمریکا نیز تصویر روشنی از آن ارائه نمیکنند.
از نگاه صاحبنظران، آنچه واشنگتن با ادعای ساماندهی اقتصاد ونزوئلا توجیه میکند، در عمل به الگویی از مداخله تبدیل شده است که در آن قدرت خارجی، پس از کنار زدن ساختار سیاسی یک کشور، جریان درآمدهای راهبردی آن را نیز تحت اختیار خود قرار میدهد و مفهوم حاکمیت ملی را از درون تهی میکند.
چگونه آمریکا کنترل درآمدهای نفتی ونزوئلا را در اختیار گرفت؟
تحولات ونزوئلا در سال ۲۰۲۶ صرفاً به تغییرات سیاسی محدود نماند بلکه به نقطه آغاز تسلط آمریکا بر مهمترین منبع ثروت این کشور نیز تبدیل شد. بر اساس گزارشهای منتشرشده، واشنگتن پس از اقدام خصمانه علیه دولت کاراکاس، کنترل مسیر صادرات نفت ونزوئلا را در اختیار گرفت و سازوکاری را ایجاد کرد که درآمدهای حاصل از فروش نفت، به جای ورود مستقیم به خزانه این کشور، از کانالهای مالی تحت مدیریت و نظارت آمریکا عبور کنند. این روند از سوی منتقدان بهعنوان نمونهای از چپاول منابع طبیعی یک کشور مستقل پس از مداخله خارجی توصیف میشود.
در ادامه این روند، دولت آمریکا با صدور مجوزهای ویژه، امکان فعالیت برخی شرکتهای بزرگ بازرگانی نفت را در صادرات نفت ونزوئلا فراهم کرد و مدیریت فروش بخش قابل توجهی از نفت این کشور را در اختیار گرفت. همزمان، ترامپ اعلام کرد که از محل فروش نفت ونزوئلا تاکنون بیش از ۱۳ میلیارد دلار درآمد حاصل شده است؛ درآمدی که به ادعای او پس از قرار گرفتن داراییهای نفتی ونزوئلا تحت کنترل آمریکا به دست آمده است. این اظهارات، برای نخستین بار ابعاد مالی این سازوکار را بهصورت علنی مطرح کرد.
همزمان با افزایش کنترل آمریکا بر صادرات نفت، تولید نفت ونزوئلا نیز روندی …
