استانها
به گزارش خبرگزاری تسنیم دفتر جزایر خلیج فارس، هفته وحدت را نباید صرفاً مجموعهای از مراسم، سخنرانیها و برنامههای مناسبتی دانست. این هفته فرصتی است برای بازخوانی یکی از مهمترین نیازهای جامعه ایران؛ نیازی که امروز دیگر فقط یک موضوع مذهبی نیست، بلکه مستقیماً با امنیت، ثبات، منافع ملی و توان عبور کشور از بحرانها ارتباط دارد.
وحدت در معنای واقعی خود به این معنا نیست که همه مردم یکسان فکر کنند، یک سلیقه سیاسی داشته باشند یا تفاوتهای مذهبی، قومی و فرهنگی خود را کنار بگذارند. جامعهای مانند ایران اساساً از تنوع شکل گرفته است؛ شیعه و سنی، فارس و بلوچ، کرد و ترک و عرب و ترکمن و دیگر اقوام، هرکدام بخشی از هویت این سرزمین هستند.
مسئله اصلی آن است که این تفاوتها به عامل تقابل و بیاعتمادی تبدیل نشوند و در مقابل، یک هویت مشترک و منافع مشترک بتواند همه این گوناگونیها را در کنار یکدیگر قرار دهد.
وحدت با حذف اختلاف تفاوت دارد
یکی از خطاهای رایج در بحث وحدت، یکی دانستن آن با نبود اختلاف است. اختلاف نظر، نقد، رقابت و حتی اعتراض، بخشی طبیعی از حیات اجتماعی است. وحدت زمانی معنا پیدا میکند که جامعه بتواند در عین وجود اختلافات، بر سر اصول و منافع اساسی خود به نقطه مشترک برسد.
اگر قرار باشد وحدت به معنای خاموش کردن هر صدای متفاوتی تعریف شود، نهتنها پایدار نخواهد بود، بلکه خود میتواند به افزایش شکاف اجتماعی منجر شود. وحدت پایدار از مسیر احترام، گفتوگو، انصاف و پذیرش تفاوتها عبور میکند.
از همین منظر، وحدت میان شیعه و سنی نیز به معنای نادیده گرفتن تفاوتهای اعتقادی نیست؛ بلکه به معنای آن است که اختلاف مذهبی بهانهای برای دشمنی، نفرت و تضعیف منافع مشترک مسلمانان نشود. تأکید بر «وحدت و مقاومت» نیز از همین زاویه قابل فهم است؛ جامعهای که در برابر فشار بیرونی قرار دارد، بیش از هر زمان دیگری به سرمایه اجتماعی و اعتماد متقابل نیازمند است.
ایران؛ یک جامعه متکثر با منافع مشترک
در ایران، مفهوم وحدت حتی فراتر از وحدت مذهبی است. امنیت یک استان مرزی، رفاه یک شهروند در پایتخت، رونق اقتصادی یک منطقه ساحلی یا آرامش یک روستا در دورترین نقطه کشور، در نهایت به سرنوشت کل ایران گره خورده است.
به همین دلیل، وحدت ملی نباید تنها …
