یادداشت| نشانه‌های خون‌خواهی؛ از موکب‌ها تا افقِ حق - تسنیم

استانها

به گزارش خبرگزاری تسنیم ، در طول مسیر، آنچه بیش از همه به چشم می‌آمد، نشانه‌های عشق و وفاداری بود. در بسیاری از موکب‌ها، تصویر رهبر شهیدمان دیده می‌شد و بر بسیاری از پرچم‌ها نام یالثارات الحسین نوشته شده بود؛ نشانه‌هایی از داغی که هنوز تازه است و خون‌خواهی‌ای که در دل‌ها زنده مانده است. این پرچم‌ها فقط پارچه و نوشته نبودند؛ انگار هر کدام فریادی خاموش بودند، فریادی از دل‌هایی که ظلم را فراموش نکرده‌اند و هنوز در انتظار روزی‌اند که حق به جای خود بازگردد.

اربعین، سفری است میان «آنچه در دل داریم» و «آنچه در افق می‌بینیم». در طریق‌العلما، هر گام، حسی میان خستگی و اشتیاق بیشتر است؛ جایی که عقل در طنین «یالثارات» به تأمل می‌نشیند و جان در میان میزبانیِ بی‌ریای کودکان، به سجده‌ی عشق می‌رود. این مسیر، روایت بی‌پایان خون‌خواهی است.

امسال هم از مسیر طریق‌العلما راهی اربعین شدیم؛ مسیری که با همه‌ی سختی‌هایش، با همه‌ی گرما، باز هم دل را می‌کشاند و پا را به رفتن وامی‌دارد. این راه فقط یک مسیر جغرافیایی نیست؛ انگار گذر از لایه‌های خستگی، دلتنگی، عشق و صبر است. هر قدمش شبیه امتحانی است که در آن آدم با ته‌مانده‌ی توانش هم ادامه می‌دهد، چون چیزی در دلش هست که از خستگی قوی‌تر است.

امسال اما حال و هوای من با سال‌ قبل فرق داشت. پیش از آن‌که به کربلا برسم، دلتنگ مسیر بودم؛ دلتنگ لحظه‌ای که دوباره در راه قرار بگیرم و این بی‌قراری تمام شود. اما به محض آن‌که قدم در مسیر گذاشتم، عجیب بود که همان لحظه در مسیر دلتنگ همان لحظه‌ی قبلم میشدم. این حس، برای من تجربه‌ای تازه و ناب بود؛ انگار هم‌زمان هم در رسیدن، هم در نرسیدن زندگی می‌کنی.

در طول مسیر، آنچه بیش از همه به چشم می‌آمد، نشانه‌های عشق و وفاداری بود. در بسیاری از موکب‌ها، تصویر رهبر شهیدمان دیده می‌شد و بر بسیاری از پرچم‌ها نام یالثارات الحسین نوشته شده بود؛ نشانه‌هایی از داغی که هنوز تازه است و خون‌خواهی‌ای که در دل‌ها زنده مانده است. این پرچم‌ها فقط پارچه و نوشته نبودند؛ انگار هر کدام فریادی خاموش بودند، فریادی از دل‌هایی که ظلم را فراموش نکرده‌اند و هنوز در انتظار روزی‌اند که حق به جای خود بازگردد.

یکی از زیباترین و در عین حال شگفت‌انگیزترین صحنه‌ها، دیدن …