فرهنگی
به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، مرحوم سعید تشکری نویسندهای کمنظیر بود که قلمش را وقف آستان رضوی کرده بود. تشکری در چارچوب ادبیات، جز در مسیر آیین قدم برنداشت و در نمایشنامه و رمان هر آنچه در توان داشت به ساخت اهلبیت(ع)، بهویژه علیبن موسیالرضا(ع) تقدیم کرد و به قول خودش، نفس خراسانیاش را پاس داشت و در قصههایش به تمامی جاری ساخت.
مشهد، جغرافیای داستاننویسی تشکری بود؛ او خود میگفت: «من در جغرافیای مشهد نفس کشیدهام. آخ چه قدر دلتنگ آن صبحهای طاقم! طاق و عیاق، وقتی به حرم میرسی، هوا را هم جارو کردهاند؛ از بس پاکیزه و نو است بهشتِ خانه رضا! چقدر مصفاست و معطر. این جغرافیا، عجیب هویتی دارد؛ هر چه تاریخ این سرزمین، پَرپَر شدهٔ قدرتهاست، جغرافیا سبز میشود، میماند و دانه میدهد. چون هویت میدهد، حجم دارد، جسم و جان دارد، سرما و گرما، روح و هستی. هنوز پیجوی این آستانم تا شاید روزی، روزگاری مرا به نامی و کامی بخوانند؛ نویسندهای که فقط از خانه او مینوشت. «شاهبهار» در بازار نشر/ سومین کتاب از مجموعه تحسینشده «ولادت» منتشر شد
من همواره پارهذوقم را از حرم تازه میکنم. شاید خشتی، تکهای، گچی، آیینه کوچک از دیوار آن باشم و بمانم.» و در نهایت این نویسنده در جوار حرم رضوی آرام گرفت.
اما یکی از ماندگارترین آثار مرحوم تشکری در حوزه رضوی، مجموعه تحسینشده «ولادت» است. 3گانه ولادت از جمله آثار تحسینشده مرحوم تشکری است که به موضوع هجرت امام رضا(ع) و حضرت معصومه(س) از مدینه به مرو، پذیرش ولایتعهدی و شهادت ایشان میپردازد؛ با این تفاوت که تشکری در این اثر به دنبال روایت صرف و چندینباره داستان زندگی و هجرت امام رضا(ع) نیست.
داستان «ولادت» از یافت شدن فرزندان 2 شبان خراسانی، یکی کاتب و دیگری صحاف، در ویرانههای شوش دانیال پس از دیدار با مولای خود، امام موسی کاظم(ع) و در پی کشتاری که عباسیان برای تاراج پارسیان انجام دادهاند، آغاز میشود. این 2 شبان تصمیم میگیرند فرزندانشان را از بدو طفولیت در وصیتی مکتوب به نام هم بخوانند. «لیلا» و «هاتف» اکنون پس از گذشت سالها و مرگ این کاتب و صحاف، میخواهند با هم ازدواج کنند، اما پرسش ساده آنها از خود این است: ما که هستیم؟ و چرا فرزند مولای پدرانمان، ولیعهد تازه عباسیان …
