استانها
به گزارش خبرگزاری تسنیم دفتر جزایر خلیج فارس، سواحل مکران سالهاست در برنامههای توسعه کشور جایگاه ویژهای دارد؛ از ظرفیت بندری و ترانزیتی گرفته تا انرژی، شیلات، گردشگری و صنایع دریایی. کمتر منطقهای را میتوان در کشور پیدا کرد که این مجموعه ظرفیتها را همزمان در اختیار داشته باشد.
با این حال، مسئله مکران دیگر کمبود عنوان و برنامه نیست. پرسش اصلی این است که این ظرفیتها چه زمانی قرار است در زندگی و اقتصاد واقعی منطقه خودشان را نشان دهند.
این بحث در روزهای اخیر بار دیگر مطرح شده است. علی عبدالعلیزاده، نماینده رئیسجمهور در هماهنگی اجرای سیاستهای کلی توسعه دریامحور، در دیدار با حسین فروزان، دبیر شورایعالی مناطق آزاد و ویژه اقتصادی، درباره نقش مناطق آزاد و ویژه اقتصادی در اجرای برنامههای توسعه دریامحور و طرحهای سواحل مکران گفتوگو کرده است.
در این نشست بر توسعه زیرساختها، جذب سرمایهگذاری، تقویت اقتصاد محلی و استفاده از ظرفیتهای دریایی تأکید شده و بر ضرورت همکاری برای پیشبرد طرحهای زیرساختی و اقتصادی و فراهم کردن زمینه حضور بیشتر بخش خصوصی اتفاق نظر وجود داشته است.
اهمیت چنین همکاریای را باید در یک واقعیت جستوجو کرد؛ مکران پروژه یک دستگاه نیست. اگر بندر توسعه پیدا کند اما جاده و راهآهن عقب بماند، بخشی از ظرفیت آن بلااستفاده میماند. اگر صنعت ایجاد شود اما آب و برق پایدار نباشد، سرمایهگذار با مشکل روبهرو خواهد شد. اگر شهرها توسعه پیدا کنند اما مدرسه، درمانگاه، خدمات شهری و فرصت شغلی متناسب با آن ایجاد نشود، توسعه جمعیتی نیز پایدار نخواهد بود.
مکران فقط چند پروژه عمرانی نیست
گاهی در روایت توسعه مکران، تصویر اصلی به ساخت بندر، جاده، راهآهن یا یک مجموعه صنعتی محدود میشود. اینها البته ضروریاند، اما خودِ توسعه نیستند. سیاستهای کلی توسعه دریامحور، نگاه گستردهتری به این موضوع دارد؛ از ایجاد قطبهای پیشران اقتصادی در سواحل و پسکرانهها گرفته تا توسعه حملونقل ترکیبی، تسهیل سرمایهگذاری، ارتقای نیروی انسانی و استفاده از ظرفیت جوامع محلی.این نگاه یک نتیجه مشخص دارد: در مکران، دریا نباید از سرزمین جدا دیده شود.
یک بندر زمانی ارزش اقتصادی بیشتری پیدا میکند که به جاده و ریل وصل باشد، کالا بتواند با کمترین …
