استانها
به گزارش خبرگزاری تسنیم از بیرجند، خراسان جنوبی را میتوان یکی از مهمترین پهنههای معدنی شرق ایران دانست؛ استانی که در دل کویر، ذخایر متنوع و ارزشمندی از طلا، مس، آهن، منگنز، کرومیت، زغالسنگ، خاکهای صنعتی، سنگهای قیمتی و نیمهقیمتی و سنگهای ساختمانی را در خود جای داده است.
با این حال، میان «داشتن معدن» و «ساختن اقتصاد معدنمحور» فاصلهای جدی وجود دارد؛ فاصلهای که سالهاست توسعه اقتصادی استان را با یک پرسش اساسی مواجه کرده است: چرا استانی با چنین ظرفیت معدنی، هنوز نتوانسته سهم متناسبی از ارزش افزوده این ثروت طبیعی را به دست آورد؟
پاسخ را باید در مجموعهای از عوامل جستوجو کرد؛ از اکتشافات ناقص و پراکنده گرفته تا کمبود زیرساخت، خامفروشی، ضعف صنایع فرآوری، دشواری تأمین ماشینآلات، محدودیتهای سرمایهگذاری، مشکلات حملونقل و البته سیاستهایی که در برخی موارد به جای ایجاد انگیزه، هزینه فعالیت معدنی را افزایش دادهاند.
اکنون به نظر میرسد خراسان جنوبی بیش از هر زمان دیگری به یک «نقشه راه معدنی» نیاز دارد؛ نقشهای که معدن را نه به عنوان یک فعالیت صرفاً استخراجی، بلکه به عنوان زنجیرهای کامل از اکتشاف، استخراج، فرآوری، تولید، صادرات، فناوری و اشتغال تعریف کند.
گنجی که هنوز کامل کشف نشده است
یکی از مهمترین مزیتهای خراسان جنوبی، تنوع ذخایر معدنی آن است. طلا، مس، آهن، زغالسنگ، منگنز، کرومیت و انواع سنگهای ساختمانی تنها بخشی از ظرفیتهای این استان هستند.
اهمیت این ظرفیت زمانی بیشتر آشکار میشود که بدانیم در بسیاری از نقاط استان، هنوز اکتشافات به مرحلهای نرسیده که بتوان تصویری کامل از ظرفیت واقعی ذخایر ارائه کرد. به بیان دیگر، آنچه امروز از معادن خراسان جنوبی میشناسیم، لزوماً تمام ظرفیت زیر پای این استان نیست.
اکتشاف، نخستین حلقه زنجیره معدن است؛ اما یکی از حلقههایی است که نیازمند سرمایهگذاری سنگین، فناوری، دادههای دقیق زمینشناسی و برنامهریزی بلندمدت است. بدون اکتشافات سیستماتیک، نمیتوان برای توسعه صنایع معدنی نیز برنامهای دقیق و پایدار تدوین کرد.
از این رو، یکی از نخستین اولویتها باید تبدیل اکتشافات پراکنده به یک برنامه جامع و هدفمند باشد؛ برنامهای که پهنههای امیدبخش معدنی را شناسایی، …
