ورزشی
به گزارش خبرگزاری تسنیم، فرانکو بارزی، کاپیتان افسانهای میلان و تیم ملی ایتالیا پس از سالها مبارزه با بیماری در 66 سالگی درگذشت؛ مردی که نامش نه تنها با تاریخ باشگاه میلان، بلکه با مفهوم وفاداری، رهبری و فوتبال کلاسیک ایتالیا گره خورده است. بارزی از معدود بازیکنانی بود که تمام دوران حرفهای خود را تنها با یک پیراهن سپری کرد و به نمادی جاودانه برای روسونری تبدیل شد.
بارزی در سال 1960 در منطقه تراوالیاتو، در نزدیکی شهر برشا در خانوادهای ساده و کشاورز به دنیا آمد. دوران کودکی او با سختیهای فراوان همراه بود. خانوادهاش در خانهای روستایی زندگی میکردند و فرانکو از همان سالهای نخست، علاوه بر فوتبال در کارهای مزرعه نیز به خانواده کمک میکرد. او و برادرش جوزپه ساعتهای طولانی را با توپ در حیاط مزرعه سپری میکردند؛ گاهی حتی بدون کفش، زیرا نمیخواستند تنها کفشهای خود را خراب کنند. همان روزها بود که عشق به فوتبال در وجود او شکل گرفت.
سرنوشت بارزی با تصمیم یک کشیش محلی تغییر کرد؛ کسی که استعداد او را کشف کرد و زمینه حضورش در فوتبال حرفهای را فراهم ساخت. جالب اینکه برادر بزرگترش جوزپه به اینتر پیوست اما فرانکو پس از یک آزمون دشوار، راهی میلان شد؛ باشگاهی که بعدها به خانه ابدی او تبدیل شد.
بارزی خیلی زود جای خود را در ترکیب اصلی میلان پیدا کرد و در سالهای بعد به ستون اصلی خط دفاعی تیم بدل شد. او بیش از 700 بازی با پیراهن میلان انجام داد و در طول نزدیک به دو دهه حضورش، شش قهرمانی سری A، سه قهرمانی جام باشگاههای اروپا و لیگ قهرمانان، چهار سوپرجام ایتالیا، دو جام بینقارهای و افتخارات متعدد دیگر را به دست آورد. در 22 سالگی بازوبند کاپیتانی را بر بازو بست و سالها رهبر نسلی طلایی از ستارگان میلان بود.
آنچه بارزی را از بسیاری از مدافعان همدورهاش متمایز میکرد، تنها تواناییهای دفاعی نبود. او با هوش تاکتیکی، قدرت رهبری، جایگیری کمنقص و بازیخوانی فوقالعاده، استاندارد جدیدی برای مدافعان میانی تعریف کرد. بسیاری از کارشناسان هنوز هم او را یکی از کاملترین مدافعان تاریخ فوتبال میدانند.
در عرصه ملی نیز بارزی جایگاهی ویژه داشت. او همراه تیم ملی ایتالیا قهرمان جام جهانی 1982 شد، هرچند در آن رقابتها فرصت بازی پیدا نکرد. سالها بعد …
