فرهنگی
خبرگزاری تسنیم، سعید شیری: دعای ندبه فقط دعای دلتنگی برای امام زمان عجل الله تعالی فرجه نیست؛ روایتی از روزگاری است که انسان از مسیر اهلبیت فاصله گرفته و در تاریکیِ انحراف، ظلم و فراموشی حقیقت گرفتار شده است. امام صادق علیهالسلام در این فرازها ابتدا از پاکان اهلبیت سخن میگویند و میفرمایند: «فَعَلَى الْأَطائِبِ مِنْ أَهْلِ بَیْتِ مُحَمَّدٍ وَعَلِیٍّ... فَلْیَبْكِ الْباكُونَ»؛ بر این پاکیزگان از خاندان پیامبر باید گریهکنندگان بگریند. یعنی مسئله فقط فقدان چند شخصیت تاریخی نیست، بلکه سخن از غیبت یک جریان هدایت است؛ جریانی که باید در جامعه حضور داشته باشد و مردم را از انحراف نجات دهد.
بعد ندبه به نقطهای سوزناکتر میرسد: «أَیْنَ الْحَسَنُ؟ أَیْنَ الْحُسَیْنُ؟ أَیْنَ أَبْناءُ الْحُسَیْنِ؟» حسن کجاست؟ حسین کجاست؟ فرزندان حسین کجایند؟ این «أین»ها فقط پرسش از یک مکان نیستند. گویی جامعهای را تصویر میکند که نشانههای هدایت در آن کمرنگ شده و مردم، به جای امام و راهنمای الهی، گرفتار مدعیان و مسیرهای گوناگون شدهاند: «صَالِحٌ بَعْدَ صَالِحٍ، وَصَادِقٌ بَعْدَ صَادِقٍ، أَیْنَ السَّبِیلُ بَعْدَ السَّبِیلِ». یعنی اهل بیت نبی، صالحی بعد از صالح دیگر و صادقی بعد از صادق دیگرند. آنها راههایی برای هدایت خلق بهسوی معارفاند، بهسوی طهارت و صدق و عدالت و تمام خصلتهای نیک. یکی از پیامهای مهم این فراز آن است که وقتی راه اهلبیت کنار گذاشته شود، راههای بدلی زیاد میشوند؛ هر کس میتواند خود را صاحب راه و حقیقت معرفی کند. دعای ندبه؛ مسیری که با آدم (ع) شروع شد و با ظهور کامل میشود
در ادامه، امام صادق علیهالسلام نشانههای این دوران را یکی پس از دیگری بیان میکنند: «أَیْنَ أَعْلامُ الدِّینِ وَقَواعِدُ الْعِلْمِ؟» نشانههای دین و پایههای علم کجایند؟ این سؤال وقتی معنا پیدا میکند که علم دینی از سرچشمه اصلی خود فاصله گرفته باشد و جای آن را برداشتهای شخصی، مکاتب بشری و تأویلهای بیضابطه بگیرند. در چنین فضایی، عرفانهای کاذب و نحلههای انحرافی میتوانند با ادعای معنویت، انسان را از همان مسیر روشن اهلبیت دور کنند. مشکل فقط این نیست که کسی منکر دین شود؛ گاهی خطر بزرگتر آن است که چیزی به نام دین و معنویت عرضه شود، اما انسان را از امام و شریعت جدا کند. …
