فرهنگی
به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، وحدت اسلامی امروز فقط یک توصیه اخلاقی یا یک شعار سیاسی نیست؛ مسئلهای است که با امنیت، عزت و آینده امت اسلامی گره خورده است. دشمنان جهان اسلام بارها نشان دادهاند که یکی از مؤثرترین راهها برای تضعیف مسلمانان، دامن زدن به اختلافات مذهبی و تبدیل تفاوتهای اعتقادی به دشمنی و درگیری است.
قرآن کریم نیز مسلمانان را به چنگ زدن به ریسمان الهی و پرهیز از تفرقه دعوت کرده است: «وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِیعًا وَلَا تَفَرَّقُوا». از این رو، هر مجموعهای که برای اهلبیت علیهم السلام فعالیت میکند، نمیتواند نسبت به مسئله وحدت بیتفاوت باشد.
این نگاه، ریشه در سیره خود اهلبیت علیهم السلام دارد. امام صادق علیه السلام در روایتی خطاب به شیعیان، علاوه بر سفارش به خوشرفتاری با مردم، توصیههای بسیار روشنی درباره تعامل با جامعه مسلمانان دارند: «عُودُوا مَرْضَاهُمْ، وَاشْهَدُوا جَنَائِزَهُمْ ... وَصَلُّوا مَعَهُمْ فِی مَسَاجِدِهِمْ وَاقْضُوا حُقُوقَهُمْ»؛ به دیدار بیمارانشان بروید، در تشییع جنازههایشان حاضر شوید، با آنان در مساجدشان نماز بخوانید و حقوقشان را ادا کنید. این روایت نشان میدهد که حفظ مرزهای اعتقادی، به معنای قطع رابطه اجتماعی با دیگر مسلمانان یا تبدیل اختلاف مذهبی به دشمنی نیست.
در همین چارچوب، باید میان «مرزبندی اعتقادی» و «توهین و دشمنی» تفاوت گذاشت. شیعه برای عقاید خود استدلال دارد و در مسائل اعتقادی نیز اهل گفتوگو و تبیین است؛ اما دفاع از تشیع را نمیتوان با ناسزاگویی و تحریک احساسات دیگر مسلمانان یکی دانست. حتی قرآن کریم درباره توهین به معبودهای مشرکان نیز هشدار میدهد که این کار ممکن است به واکنشی منجر شود که در آن خداوند مورد اهانت قرار گیرد: «وَلَا تَسُبُّوا الَّذِینَ یَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَیَسُبُّوا اللَّهَ عَدْوًا بِغَیْرِ عِلْمٍ». یعنی مؤمن حتی در مقام مخالفت اعتقادی باید مراقب باشد که روش او به نتیجهای فسادآمیزتر منجر نشود. امام رضا(ع)؛ محور محبت مسلمانان و نماد وحدت امت اسلامی
با این معیار، یکی از مهمترین عناصر وحدتشکن در برخی هیئتها، تبدیل منبر و مجلس عزاداری به محلی برای توهین به مقدسات دیگر مسلمانان است. گاهی این رفتار با عنوان «دفاع از اهلبیت» توجیه میشود؛ …
