بین الملل
به گزارش گروه بینالملل خبرگزاری تسنیم، سه سال و نیم پس از اعلام آتشبس میان صنعا و ریاض، برای دولت صنعا یک واقعیت بیش از گذشته آشکار شده است: توقف درگیری نظامی، بدون رفع محاصره، به معنای پایان بحران یمن نبوده است. عربستان سعودی در این مدت نه تنها اقدام تعیین کنندهای برای رفع کامل محدودیتهای اعمال شده علیه بنادر و فرودگاههای یمن انجام نداده، بلکه وضعیت انسانی این کشور نیز بهبود محسوسی پیدا نکرده است. برعکس، شواهد موجود از تشدید برخی شاخصهای بحران حکایت دارد.
بر اساس برنامه نیازهای بشردوستانه سازمان ملل برای سال 1405، 22.3 میلیون نفر در یمن به کمکهای بشردوستانه و خدمات حفاظتی نیاز دارند و 18.3 میلیون نفر با ناامنی غذایی حاد مواجهاند. سازمان ملل تصریح کرده است که شرایط همچنان رو به وخامت است و بیش از یک میلیون نفر دیگر در 55 شهرستان به سطح اضطراری ناامنی غذایی منتقل شدهاند. شورای امنیت سازمان ملل نیز در خرداد 1405 هشدار داده است که در صورت نبود راه حل سیاسی، وضعیت بشردوستانه یمن همچنان وخیمتر خواهد شد.
بنابراین، مسئله از نگاه صنعا صرفا این نیست که آتش بس به یک توافق سیاسی جامع منجر نشده است؛ مسئله این است که هزینههای جنگ برای یمن تا حد زیادی از میان نرفته، بلکه شکل آن تغییر کرده است. درگیری نظامی گسترده متوقف شده، اما محدودیت های اقتصادی و انسانی ادامه یافته و جامعه یمن همچنان با یکی از شدیدترین بحرانهای بشردوستانه جهان مواجه است. در چنین شرایطی، تداوم فشار بدون ایجاد هزینه متقابل برای طرف مقابل، نمیتوانست برای صنعا یک وضعیت پایدار تلقی شود.
تحولات پس از جنگ رمضان، زمینه را برای تغییر این محاسبه فراهم کرده است. بسته شدن تنگه هرمز و محدود شدن مسیر اصلی صادرات نفت از خلیج فارس، اهمیت مسیرهای جایگزین عربستان را افزایش داده است. خط لوله شرق به غرب، نفت مناطق شرقی عربستان را به بندر ینبع در ساحل دریای سرخ منتقل میکند و از این مسیر، بخشی از نفت سعودی میتواند بدون عبور از هرمز به بازارهای خارجی برسد. اما برای انتقال این نفت به بازارهای آسیایی، عبور از بابالمندب همچنان یک گلوگاه مهم است.
به این ترتیب، مسیری که قرار بود برای عربستان راهی برای کاهش آسیبپذیری در برابر محدودیتهای هرمز باشد، خود به نقطه آسیبپذیری جدید …
