فرهنگی
گروه فرهنگی خبرگزاری تسنیم، سروش صحت دیگر در ساخت فیلمهایی با امضا و سبک خود شناخته می شود. فیلمهایی که حول محور معنای زندگی میچرخند و میکوشند از دل تجربههای روزمره، به زندگی معنا ببخشند.
روشن است که این جنس از سینما خصوصا وقتی با ژانر کمدی ترکیب می شود مانند راه رفتن بر لبه تیغ است یا یک فیلم خوش ساخت جذاب و همه پسند روبرو خواهیم بود و یا با یک فیلم فلسفی و متفکرانه که نمی تواند بخنداند و در عالم فکری خود زیست می کند.
اینکه اساسا خندیدن و خندادندن در جنس فیلم های فلسفی چه جایگاهی دارد، محل این نوشتار نیست اما نمی توان انکار کرد که اگر فیلمساز به سراغ کمدی در سینما می رود در هر حال باید قواعد و هدف کمدی را در نظر داشته باشد. ساخت فیلم در یک ژانر مثل آن ضرب المثل معروف است که یا زنگی زنگی یا رومی رومی. یعنی یا نباید وارد ژانر شد و یا حالا که وارد شدی باید آن را در قواعد و سبک آن بسازیم و از آن مهمتر به هدف آن ژانر پایبند باشیم. زیرا در تعریف ژانرها اساسا آنها را با هدفی که دارند تعریف می کنند. ژانر ترس کارش ترساندن است و کار ژانر کمدی خنداندن و گرنه ژانر معنا می بازد. البته این به معنای نفی کمدی تلخ یا کمدیهای اندیشهمحور نیست. مسئله آن است که حتی در چنین آثاری نیز طنز باید کارکرد دراماتیک خود را حفظ کند و به ابزاری برای پیشبرد مضمون تبدیل شود، نه آنکه صرفاً برچسب کمدی را با خود یدک بکشد.
از این گذشته قرار است که قواعد و سبک و سیاق آن ژانر نیز به هدف مضمونی و فکری فیلمساز کمک کند و یا به تعبیر بهتر آن دو در تاروپود هم رفته و مضمون فیلم کارگردان با ژانر مکمل یکدیگر باشند.
استخر در کدام از آنها موفق است؟ خندان؟ آیا استخر یک کمدی بانمک و شوخ طبعانه و دوست داشتنی مثلا مانند اجاره نشینها یا مهمان مامان و یا دیگر کمدی های غیر گیشه ای سینمای ایران است؟ البته مثال های اشاره شده هیچ کدام از جنس فیلم هایی مانند کارهای سروش صحت نیست اما از باب اینکه آنها کمدی های غیرگیشه ای و درعین حال جذاب، به یادماندنی و طنازانه هستند نیز شکی نیست.
بازی بدون شک اشتباه پسر سروش صحت به عنوان فرزند نقش اصلی، نپخته و کاملاً آماتوری است. این ضعف بیش از هر چیز در دیالوگگویی و واکنشهای احساسی او نمود پیدا میکند …
