اقتصادی
به گزارش خبرنگار اقتصادی خبرگزاری تسنیم، صنعت خودروی ایران امروز بیش از هر زمان دیگری در نقطه تصمیم قرار گرفته است. خودروساز از کمبود نقدینگی و محدودیت فناوری مینالد، قطعهساز از مطالبات معوق و تأخیر در پرداختها گلایه دارد، مصرفکننده با قیمت بالا و کیفیت پایین دستبهگریبان است، دولت زیر بار مالی و مدیریتی صنعت خودرو کمر خم کرده و سهامداران شاهد کاهش ارزش سرمایه خود هستند.
در چنین شرایطی، واگذاری سایپا را نمیتوان صرفاً یک معامله سهام یا جابهجایی چند عضو هیأتمدیره دانست. این واگذاری میتواند یکی از مهمترین تصمیمات اقتصادی کشور در سالهای پیش رو باشد؛ تصمیمی که پس از آن، صنعت خودرو و حتی بخشی از اقتصاد ایران ممکن است دیگر به وضعیت امروز بازنگردد.
خصوصی سازی، معجزه نیست
تجربه چند دهه گذشته نشان داده است که ریشه مشکلات صنعت خودرو صرفاً «دولتی بودن» نیست. اگر قرار باشد مالکیت از دولت به یک مجموعه خصوصی داخلی منتقل شود اما همزمان انحصار، محدودیت رقابت، ضعف فناوری و وابستگی متقابل خودروساز و قطعهساز پابرجا بماند، صرف تغییر مالک معجزهای رقم نخواهد زد.
خصوصیسازی واقعی باید سه اتفاق را همزمان بهدنبال داشته باشد؛ یک انتقال مالکیت، دوم ورود فناوری و سرمایه جدید، و سوم افزایش رقابت. اگر یکی از این سه حلقه حذف شود، ممکن است خصوصیسازی فقط شکل مالکیت را تغییر دهد، بدون آنکه مساله اصلی صنعت خودرو حل شود.
صنعت خودرو نیازمند یک شوک مثبت است
خودروسازی ایران برای عبور از وضعیت موجود به سرمایه، فناوری، بازار صادراتی، مدیریت حرفهای و دسترسی به زنجیره جهانی تأمین نیاز دارد. مهمتر از همه، نیازمند رقابت است.
تجربه دوره پس از برجام نشان داد که ورود خودروسازان خارجی، حتی برای مدتی کوتاه، میتواند فضای صنعت را دگرگون کند. همکاریهایی مانند تولید محصولات پژو، رنو، سیتروئن و دیگر برندهای بینالمللی، سطح انتظارات بازار را بالا برد و نشان داد صنعت خودروی ایران میتواند از تولید محصولاتی با فناوری و استانداردهای بینالمللی بهرهمند شود.
بنابراین اگر امروز فرصتی برای بازگشت سرمایهگذاران و خودروسازان معتبر خارجی فراهم شود، واگذاری سایپا میتواند بهجای یک معامله صرفاً داخلی، به دروازه ورود مجدد ایران به زنجیره جهانی …
