استانها
خبرگزاری تسنیم، یادداشت- مجتبی لشکر بلوکی، مدرس دانشگاه| هجرت اجباری امام علی بن موسیالرضا(ع) از مدینه به خراسان، اگرچه در ظاهر یک تبعید سیاسی از سوی حکومت عباسی و مأمون بود، اما در حقیقت به تقدیر الهی به فرصتی برای گسترش معارف اهلبیت(ع) در سرزمینی تبدیل شد که بعدها به یکی از بزرگترین پایگاههای محبت و ارادت به خاندان عصمت و طهارت(ع) در جهان اسلام تبدیل شد.
خلفای جور گمان میکردند با دور کردن امام رضا(ع) از مدینه و آوردن ایشان به طوس، میتوانند ارتباط مردم با حجت الهی را قطع کنند؛ اما حضور امام رئوف در خراسان نهتنها این هدف را ناکام گذاشت، بلکه آن سرزمین را به کانونی برای نشر فرهنگ اهلبیت(ع) و مکتبی برای تربیت انسانهای آزاده و خداجو تبدیل کرد.
امروز پس از قرنها، نام امام رضا(ع) با مهربانی، کرامت، رأفت و دستگیری از نیازمندان گره خورده است؛ شخصیتی که سبک زندگی ایشان میتواند الگویی برای جامعه امروز باشد؛ جامعهای که بیش از هر زمان دیگری به اخلاق، همدلی و بازگشت به ارزشهای انسانی نیاز دارد.
یکی از مهمترین جلوههای سیره امام رضا(ع)، توجه ویژه به توحید و بندگی خداوند است. در مسیر هجرت تاریخی حضرت از مدینه به طوس، هنگامی که امام(ع) به نیشابور رسیدند، مردم مشتاق دیدار ایشان گرد آمدند و درخواست حدیث کردند.
امام رضا(ع) در آن اجتماع عظیم، حدیثی قدسی را از سلسله پدران بزرگوارشان تا پیامبر اکرم(ص) و جبرئیل(ع) نقل کردند که خداوند متعال فرمود: «لا إله إلا الله حصنی فمن دخل حصنی أمن من عذابی»، یعنی «کلمه توحید دژ من است، هر کس وارد این دژ شود از عذاب من در امان است.»
البته امام رضا(ع) در ادامه فرمودند که این توحید، شرایطی دارد و ولایت اهلبیت(ع) از جمله آن شرایط است. این روایت نشان میدهد که در نگاه امام رئوف، زندگی انسان زمانی به سعادت میرسد که بر محور خداوند، ایمان و پیوند با حجتهای الهی شکل گیرد.
امام رضا(ع) به دلیل رأفت و مهربانی گستردهای که نسبت به مردم داشتند، به «امام رئوف» شهرت یافتند. این ویژگی آنچنان در شخصیت ایشان آشکار بود که امام جواد(ع) در توصیف پدر بزرگوارشان از تعبیر «امام رئوف» استفاده کردند.
علامه طباطبایی(ره) نیز درباره این ویژگی امام رضا(ع) بیان میکردند که اگرچه همه ائمه معصومین(ع) …
