استانها
به گزارش خبرگزاری تسنیم از همدان، در روزی که بسیاری از دلها میان نجف و کربلا جا مانده بود، خیابانهای همدان رنگ و بوی طریقالحسین گرفت؛ جایی که هزاران عاشق با گامهایی آمیخته به اشک، بیعتی دوباره با امام حسین(ع)، آرمان عاشورا و راه مقاومت بستند.
اربعین، فقط یک پیادهروی نیست؛ روایت رسیدن است. رسیدنی که گاهی در جاده نجف تا کربلا رقم میخورد و گاهی در کوچههای شهری که دلهایش هزاران کیلومتر آنسوتر پرواز کردهاند.
روز اربعین، همدان سراسر دلتنگی و شوق وصال شد. خیابانها میزبان مردمی بودند که مقصدشان نه یک مسیر چند کیلومتری، که بینالحرمین بود. جامانده بودند؛ اما نه از حسین(ع).
استکانهای چای، عطر اسپند، صدای نوحه و پرچمهایی که با هر نسیم، سلامی دوباره به کربلا میدادند. کودکی که با سربند «یالثارات الحسین» دست در دست پدرش قدم برمیداشت، پیرمردی که عصازنان مسیر را طی میکرد، مادری که کالسکه فرزندش را هل میداد و جوانانی که بیرقهای سرخ انتقام را بر دوش داشتند؛ همه آمده بودند تا بگویند عشق، مرز نمیشناسد.
اربعین امسال اما رنگ دیگری داشت.پس از حوادث ماههای اخیر و شهادت رهبر معظم انقلاب و جمعی از فرماندهان، دانشمندان و مردم ایران در تجاوزهای متعدد رژیم صهیونیستی، پیادهروی امسال تنها تجدید میثاق با سیدالشهدا(ع) نبود؛ تجدید عهدی با راه شهیدان نیز بود. پرچمهای «یالثارات الحسین» در کنار تصاویر شهدا، معنای تازهای به مسیر داده بود و شعارهای مردم، پیوند عاشورا با مقاومت امروز را فریاد میزد.
در میان جمعیت، بسیاری از زائران تازه از عراق بازگشته بودند. از موکبهای عراقی میگفتند؛ از مردمی که با تمام داشتههایشان به استقبال زائران آمده بودند؛ از کوچههایی که امسال بیش از همیشه با تصاویر «امام شهید» و شعارهای حمایت از جبهه مقاومت آذین شده بود و از حس مشترکی که میان ملتها جریان داشت؛ اینکه اربعین، زبان مشترک آزادگان جهان است.
اما آنان که توفیق حضور در عراق را نیافته بودند نیز خود را غریب احساس نمیکردند. هر قدم در همدان، ادامه همان مسیری بود که از نجف آغاز میشود. اشکهایی که بر گونهها میغلتید، همان اشکهای زائران طریقالحسین بود و سلامهایی که زمزمه میشد، بیواسطه تا حرم میرسید.
مسیر پیادهروی، …
