به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، «تعطیلات رسمی سالانه از لحاظ منشا پیدایش به سه گروه اصلی قابل تفکیک است: تعطیلات ملی؛ روزهایی که در تمام کشورها به منظور گرامیداشت نمادهای اجتماعی- فرهنگی تعطیل اعلام میشوند و نقطه تمایز آن ها با دیگر تعطیلات تاریخیبودن، غیرایدئولوژیکبودن و فرهنگی بودنشان است. تعطیلات مذهبی؛ روزهایی که به منظور بزرگداشت اعیاد دینی، یا ایام ولادت و سوگواری تعطیل اعلام میشوند. تعداد و تنوع این تعطیلات در نسبت کامل با ریشههای مذهبی و نوع مذهب کشورها قرار دارد. تعطیلات حکومتی؛ به آن دسته از تعطیلاتی اطلاق میشود که اگر گروه سیاسی مخالف یک حکومت بر مسند قدرت بنشیند نسبت به حذف آن اقدام خواهد کرد.» (بررسی تعطیلات رسمی در ایران و ارائه راهکارهای قانونی جهت ساماندهی آن- از سلسله گزارشهای کارشناسی مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی) مطابق ماده ۶۳ قانون کار علاوه بر تعطیلات رسمی کشور، روز کارگر، ۱۱ اردیبهشت نیز جزء تعطیلات رسمی کارگران به حساب میآید. با این حال نه در قانون کار و نه در «قانون اصلاح لایحه قانونی تعیین تعطیلات رسمی کشور مصوب ۱۳۷۸/۰۵/۲۵ با اصلاحات و الحاقات بعدی» در خصوص لزوم تعطیلی یا مشغول به کار بودن اهالی فرهنگوهنر در تعطیلات رسمی چیزی ذکر نشده است. با این حال تعطیلی سالنهای سینما، تالارهای نمایش و سنهای اجرای موسیقی مگر برنامههای مناسبتی، در ایام سوگواری امری پذیرفتهشده به لحاظ عرفی است و در قالب قاعده عرف سالهاست که اجرایی میشود. در این میان البته، اهالی موسیقی ۱۴۰۵ را در وضعیتی متفاوت با دیگر اهالی فرهنگوهنر گذراندهاند و فارغ از تعطیلات رسمی ایام سوگواری، در دام تعطیلاتی بلندمدت گرفتار شدهاند. سینما و تئاتر؛ تعطیلی در روزهای سوگواری تعطیل و غیرتعطیل
اگرچه آخرین خبر از «نظامنامه اکران»، دعوت از پژوهشگران، فعالان و صاحبنظران حوزههای هنر و علوم انسانی برای مطالعه و پژوهش در خصوص آن در قالب «فراخوان پژوهشی سال ۱۴۰۵ سازمان امور سینمایی و سمعی بصری» است و در موردش چنین آمده است: «نظام اکران فیلم در ایران را با در نظر گرفتن بیشینه کردن تعداد مخاطبان سینما، رعایت عدالت میان فیلمها، ارتقاء ذائقه مخاطب و حمایت از فیلمسازی هنری چگونه میتوان بهینه کرد؟» اما ازجمله تبصرههای ثابت آن در سالهای متمادی، تبصرهای درخصوص …
