به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، همه ما در عمق وجودمان آرزوی روزی را داریم که ترس و تبعیض جای خود را به آرامش و برابری بدهد. اما سالهاست که صحبت درباره «منجی» گاهی آنقدر با اصطلاحات پیچیده و فضاهای عرفانی دور از دسترس آمیخته شده که انسان امروزی احساس میکند این موضوع، ارتباطی با زندگی روزمره او ندارد. درحالیکه شناخت درست منجی، دقیقاً همان نقشه راهی است که میتواند به زندگی پرمشغله ما معنا و جهت بدهد.
بنابر روایت تسنیم، برای گرهگشایی از این موضوع، به سراغ دکتر فاطمه محقق، پژوهشگر حوزه دین و اندیشه، رفتهایم. در این گفتوگوی پیوسته، مانند دانههای یک تسبیح، از معنای نامهای زیبای امام زمان (عج) آغاز میکنیم، به شیوه درست «انتظار» میرسیم و در نهایت، تصویر روشن آن حکومت جهانی پر از مهر را ترسیم خواهیم کرد.
نامها و القاب پیامبران و ائمه اطهار علیهم السلام در فرهنگ قرآنی، مانیفست و نقشه راهی برای مردم هستند. در عین حال مفهوم منجی در ادیان و مکاتب گوناگون مطرح شده است. اگر بخواهید از میان این اقیانوس بیکران عناوین، به ویژه لقب شریف «صاحبالزمان» و «بقیهالله»، عیار تفاوت نگاه تشیع به منجی را با سایر مکاتب تبیین کنید، این نامها چگونه جهانبینی ما را نسبت به زمان و حضور دگرگون میکنند؟
دقت کنید، برای انسان معمولی، زمان مثل یک رودخانه خروشان است که او را با خود میبرد و هر لحظه، یک قدم به پیری و فرسودگی نزدیکتر میکند. اما وقتی میگوییم امام، «صاحبالزمان» است، یعنی او اسیر ساعت و تقویم نیست. برای او، زمان مثل یک لباس است؛ هر وقت اراده کند، این لباس زمان و مکان را از تن درمیآورد و لباسی از جنس ابدیت میپوشد. در واقع این زمان است که تحت فرمان اوست، نه او که تحت فشار زمان باشد.
برای درک بهتر، باید بدانیم جهان دو لایه دارد: لایه آشکار (طبیعت) و لایه پنهان (عالم غیب). ما با ابزارهای علمی میتوانیم لایه آشکار را بشناسیم، اما لایه پنهان جهانی وسیعتر و مسلط بر این دنیاست.
قرآن کریم به زیبایی از سرعت و قدرت این عالم پنهان پرده برمیدارد و میفرماید: «وَمَا أَمْرُنَا إلَّا وَاحدَةٌ کَلَمْحٍ بالْبَصَر»؛ یعنی در آن عالم، کار خدا به اندازه یک چشمبرهمزدن انجام میشود. امام ما به دلیل اتصال قلبی به این عالم پنهان، محدودیتهای ما …
