جنگ تنها بخش نظامی و دفاعی یک کشور را درگیر نمیکند و تمام ابعاد یک زندگی اجتماعی را دگرگون میکند. اقتصاد هم از این قاعده مستثنی نیست و همزمان با بسته شدن تنگه هرمز که اقتصاد جهانی را دچار چالش کرد، سیاستگذاری در ایران هم میتواند بر روند جنگ و کمبود منابع غلبه کند یا با اقدامات اشتباه زمینه تشدید مشکلات را فراهم آورد.
حسین راغفر با اشاره به عملکرد دولت جنگ به خبرآنلاین گفت: آن دولت نقشی پررنگ در اقتصاد و تولید داشت و ابایی از آن داشت که وقتی منافع مردم یا تولید به میان میآید، وارد عمل شود. ما آن زمان با سهمیه بندی جدی کالاها موجه بودیم که محصول یک نظام به نسبت دقیق و کارآمد بود. دولت وقت، با این اقدامات به مردم این اطمینان را داد که کسی در ایران در حال جنگ در دسترسی به نیازهای اساسی یا سلامت خود دچار محرومیت نمیشود و خدماتی دیگر چون آموزش یا بهداشت هم به شکل رایگان در دسترس عموم قرار میگرفت.
او ادامه داد: دولت در آن زمان برای تامین نیاز مسکن، با اعطای زمین ارزان قیمت یا مصالح با قیمت مصوب دولتی، زمینه صاحب خانه شدن بسیاری از مردم را فراهم کرد. درواقع دولتی که با یک جنگ ۸ ساله دست و پنجه نرم میکرد موفق شد آموزش، سلامت و بهداشت را رایگان کند و همزمان بخش بزرگی از جامعه را صاحب خانه کند. در آن زمان دولت اراده و دغدغه این اقدامات را داشت اما امروز متاسفانه چنین رویکردی مشاهده نمیشود.
عضو هیات علمی دانشگاه الزهرا با بیان اینکه در زمان جنگ هم برخی کالاها سهمیهبندی شده بودند، گفت: وقتی کمبود هست باید سهمیهبندی در دستور قرار بگیرد، نه گرانسازی. در آن زمان زیرساختها محدودتر بود و فناوری هم این قدر پیشرفت نکرده بود و امروز با پیشرفتهایی که صورت گرفته، بدون شکل گرفتن «صفهای طولانی» میتوان تخصیص بهتری انجام داد. هدف از این اقدامات این است که مردم احساس کنند حتی در شرایط جنگی نابرابر هم دولت و حاکمیت به نیازهای اولیه و اساسی آنها بی توجه نیستند. شکل گیری این احساس به افزایش توان دفاعی و انسجام عمومی منجر خواهد شد.
از نظر راغفر جنگ و تجاوز خارجی میتواند به رشد انسجام اجتماعی بیانجامد، به شرطی که سیاستگذار از این سرمایه بی بدیل بهره جوید و در سیاستگذاری به حفظ و تقویت آن کمک کند، نه اینکه طوری وانمود کند که شرایط کشور نرمال است.
متن کامل گفتگو را از اینجا میتوانید بخوانید.
۲۲۳۲۲۹ کد مطلب 2257799
