به گزارش خبرآنلاین، نفیو در ابتدای این تحلیل با اشاره به اظهارات دوم اوت دونالد ترامپ، رئیسجمهوری آمریکا، مبنی بر عقبنشینی از آغاز یک تشدید نظامی گسترده علیه ایران، نوشت ترامپ این تصمیم را با اشاره به توجه به نگرانیهای کشورهای منطقه و گزارشها درباره پیشرفتهای جدید در مسیر دستیابی به توافق اتخاذ کرده است.
به نوشته وی، از آن زمان تلاشهای دیپلماتیک ظاهراً افزایش یافته و درباره دستیابی قریبالوقوع ایران و عمان به توافقی درباره نحوه استفاده از تنگه هرمز صحبت شده است.
این تحلیلگر آمریکایی افزود: تهران اعلام کرده است تا زمانی که آمریکا اقداماتی را برای بازگشت به تفاهمنامه ژوئن انجام ندهد، تنگه هرمز را بازگشایی نخواهد کرد؛ از جمله لغو محاصره تجارت غیرانساندوستانه ایران و لغو تحریمهای فروش نفت.
نفیو نوشت اگر تهران بر این موضع خود باقی بماند، آمریکا و ایران ناگزیر خواهند بود مذاکرات مستقیم را از سر بگیرند.
توافق بعدی باید سادهتر و روشنتر باشد
وی با طرح این پرسش که دولت ترامپ در صورت آغاز مذاکرات جدید چه رویکردی باید در پیش گیرد و چگونه میتواند از دوام توافق بعدی نسبت به نخستین تفاهمنامه اطمینان حاصل کند، نوشت مقامهای آمریکایی برای دستیابی به حتی «اندکی موفقیت» باید هدف خود را دستیابی به توافقی سادهتر و روشنتر قرار دهند.
به نوشته نفیو، چنین توافقی باید دو عنصر اصلی را در اولویت قرار دهد: نخست، بازگشایی تنگه هرمز و آبراههای پیرامونی آن به روی عبور و مرور بینالمللی و دوم، دستیابی به تصویری دقیق و بهروز از وضعیت واقعی برنامه هستهای ایران با هدف کاهش نگرانیها درباره نزدیک بودن ایران به نقطه گریز هستهای.
وی در بخش دیگری از این تحلیل تاکید کرد دولت آمریکا ابتدا باید با نگاهی صادقانه و شفاف به تفاهمنامهای که ترامپ در ورسای امضا کرده است، بررسی کند که چه چیزی در آن به خطا رفت. به گفته او، زبان مبهم این سند و گستردگی بیش از حد موضوعات مطرحشده در آن، کار مذاکره را که از ابتدا نیز دشوار بود، پیچیدهتر کرد.
نفیو در ادامه برنامه اقدام مشترک سال ۲۰۱۳ را نمونهای مناسب برای الگوبرداری دانست و نوشت در نوامبر ۲۰۱۳، چین، فرانسه، آلمان، روسیه، انگلیس، آمریکا و ایران برنامه اقدام مشترک (برجام) را اعلام …
