به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، برای سوسن پرور که این شبها با نمایش کمدی «ویژه بانوان نیست» روی صحنه پردیس تئاتر و موسیقی شهرزاد است، سال ۱۳۸۷ سالی عجیب بود. سال مهاجرت از اراک به تهران با کولهای پروپیمان از تجربه بر دوش اما اجرای تئاتر برای تماشاگر ساکن تهران به چشمش با اجرا برای تماشاگری که همیشه میشناخت یکسان نبود. همانطور که مخارج تنها زندگی کردن در تهران با بودن کنار خانواده در اراک با هم نمیخواند. او در مقطعی کوتاه از دنیای هنر برید و در موقعیتی شغلی قرار گرفت که کیلومترها دور از رویاهایش بود. در همین سال رضا عطاران با پیشنهاد بازی در نقش «فریده» در سریال «بزنگاه» سکوی پرشی برای سوسن پرور فراهم کرد که این بازیگر بیشترین بهره را از آن برد.
سوسن پرور در پاسخ به این سوال که اگر «بزنگاه» را نقطه پرش او در نظر بگیریم آیا تلویزیون بهعنوان یک رسانه همچنان از چنین قدرتی برخوردار است و میتواند چنین تاثیری در آینده کاری یک بازیگر، کارگردان، نویسنده و... داشته باشد؟ و آیا همچنان میتوان آثار باکیفیتی مثل «بزنگاه» را از قاب تلویزیون به تماشا نشست؟ به خبرآنلاین، اینطور گفت:
«من البته به عنوان کسی که در خانهاش تلویزیون ندارد گزینه مناسبی برای دادن پاسخی تحقیقی به این سوال نیستم و نگاهم بیشتر حسی است. با این حال اما چند سالی است که معمولا میتوان میزان اقبال یا عدم اقبال به موضوعات گوناگون ازجمله آثار هنری مانند سریالهای تلویزیونی را از میزان و نوع واکنشی که در شبکههای اجتماعی مانند اینستاگرام و توئیتر شکل میگیرد، حدس زد. مثلا بسیار پیش میآید که سریالی را در شبکه نمایش خانگی دنبال نکنید اما تکههای پربیننده آن را در شبکههای اجتماعی ببنید. من اما تکه پربیننده یا وایرالشدهای را از تولیدات نمایشی تلویزیون در شبکههای اجتماعی ندیدهام، مگر قسمتهایی از اظهارات شاذ و تعجببرانگیز برخی مجریان تلویزیونی را در برنامههای زنده و تولیدی گفتوگومحور این رسانه.
از این جهت، اگرچه با اطمینان نمیگویم اما به نظرم میرسد گاهی اثرگذاری صفحات شخصی هنرمندان در شبکه اجتماعی بر جامعه، بیش از اثرگذاری تولیدات تلویزیون است. من تصور میکنم تلویزیون متاسفانه از زمانی که «اهالی» خود را از دست داد، به این وضعیت گرفتار شد. بر کلمه …
