مهدی زارع، استاد پژوهشگاه بینالمللی زلزلهشناسی، در گفتوگو با خبرآنلاین با تشریح ویژگیهای این زمینلرزه میگوید: برخلاف تصور عمومی، شدت خسارت تنها به بزرگی زلزله وابسته نیست و مجموعهای از عوامل زمینشناسی، لرزهای و شهری میتواند اثر یک زلزله متوسط را به شکل چشمگیری افزایش دهد.
او توضیح میدهد که اگرچه یک زمینلرزه ۴.۷ ریشتری در مقایسه با زلزلههای بزرگ زمینساختی انرژی کمتری آزاد میکند، اما در این رخداد چند عامل همزمان باعث تشدید حرکت زمین و افزایش خسارتها شد. شتابی نزدیک به جاذبه زمین؛ ویژگی کمسابقه زلزله ناپل
زارع نخستین عامل را ژرفای بسیار کم کانون زلزله عنوان میکند و میگوید: کانون این زمینلرزه تنها حدود سه کیلومتر عمق داشت. در چنین شرایطی، امواج لرزهای پیش از رسیدن به سطح زمین، انرژی بسیار کمی را از دست میدهند و به همین دلیل شدت لرزش در محدوده کانونی به شکل محسوسی افزایش پیدا میکند.
به گفته او، همین موضوع موجب شد مناطقی مانند پوزولی، باگنولی و غرب ناپل که در نزدیکی کانون قرار داشتند، شتاب زمین بسیار بالایی را تجربه کنند.
زارع با اشاره به دادههای ثبتشده میگوید: بیشینه شتاب زمین در نزدیکی کانون به ۹۶ درصد شتاب جاذبه زمین (۰.۹۶g) رسید؛ رقمی که تقریباً با شتاب جاذبه برابری میکند. اگرچه این شتاب دوام زیادی نداشت، اما همان مدت کوتاه نیز برای ایجاد آسیبهای موضعی به ساختمانها، بهویژه نماها و اجزای غیرسازهای، کافی بود.
او البته تأکید میکند که این شدت لرزش تنها در محدودهای کوچک رخ داده است؛ بهطوری که در فاصله حدود یک و نیم کیلومتری از کانون، بیشینه شتاب به حدود ۱۰ تا ۲۰ درصد شتاب جاذبه کاهش یافته و در فاصلههای بیشتر، شدت لرزش بهطور محسوسی افت کرده است.
تفاوت زلزلههای کامپی فلگری با زلزلههای معمول
زارع در ادامه به تفاوت ماهیت این زمینلرزه با زلزلههای متعارف اشاره میکند و میگوید: برخلاف زمینلرزههای معمول که در نتیجه گسیختگی گسلها در اعماق پوسته زمین ایجاد میشوند، زلزلههای منطقه کامپی فلگری حاصل پدیدهای موسوم به «برادیلرزه» هستند.
به گفته …
