هفدهم مرداد، تنها یک مناسبت در تقویم نیست؛ یادآور مسئولیتی است که بر دوش انسانهایی نهاده شده که حقیقت را سرمایه حرفه خویش قرار دادهاند. خبرنگار، صرفاً راوی رویدادها نیست؛ او دیدهبان جامعه، حافظ حافظه تاریخی ملت و حلقه اتصال مردم و حاکمیت است. از همین رو، هرگونه محدودیت، تهدید یا بیتوجهی نسبت به اصحاب رسانه، تنها متوجه یک صنف نیست، بلکه حق جامعه برای آگاهی را نیز با مخاطره روبهرو میکند.
سالهاست که خبرنگاران در کنار دشواریهای طبیعی این حرفه، با مشکلاتی مضاعف دستوپنجه نرم میکنند؛ از محدودیتهای حرفهای و نگرانی از تعقیبهای قضایی و امنیتی گرفته تا ناامنی شغلی، قراردادهای ناپایدار، دستمزدهای ناچیز، نبود بیمه و حمایتهای صنفی مؤثر و فشارهای اقتصادی که بسیاری از آنان را ناگزیر به ترک حرفهای کرده است که با عشق و تعهد برگزیده بودند.
خبرنگاری که امنیت شغلی ندارد، خبرنگاری که دغدغه تأمین حداقل معیشت خانوادهاش را هر روز با خود حمل میکند و خبرنگاری که همواره نگران تبعات انتشار یک گزارش انتقادی است، چگونه میتواند با فراغ بال رسالت خطیر اطلاعرسانی و نقد قدرت را انجام دهد؟ آزادی رسانه، بدون امنیت حرفهای و معیشتی خبرنگار، مفهومی ناقص و شعاری خواهد بود.
تجلیل از خبرنگار، با برگزاری مراسم و اهدای لوح …
