به گزارش خبرآنلاین، شرایط فعلی زنان و دختران افغان بازگشتی تمامعیار به تدابیر سختگیرانه دور اول حکومت طالبان در اواخر دهه ۱۹۹۰ میلادی است. بر اساس آمارهای ارائهشده از سوی نهاد زنان سازمان ملل متحد، امارت اسلامی افغانستان (حکومت خودخوانده گروه شبهنظامی طالبان) در طول نیمدهه گذشته با صدور بیش از ۱۶۰ فرمان رسمی، تمامی ارکان حیات فردی و اجتماعی زنان شامل آموزش متوسطه و عالی، اشتغال در ادارات و سازمانهای غیردولتی، آزادی رفتوآمد، پوشش، گویش و حتی حق تصمیمگیریهای اولیه زندگی را هدف قرار داده است.
نهاد زنان سازمان ملل در بیانیه خود تاکید میکند: «در تاریخ معاصر، هیچ کشوری با این حجم و ابعاد و از طریق ابزارهای قانونی، سیاستگذاری و رویههای عملی، حقوق بنیادی نصف جمعیت خود را سلب نکرده است.» ترکیب این محدودیتهای ایدئولوژیک با بحران اقتصادی عمیق و فقر فراگیر، بار مضاعفی را بر دوش زنان و دختران افغان قرار داده است. پیمایش ۵ هزار نفره سازمان ملل؛ تعمیق بحران سلامت روان و انزوای خانگی
پیمایش اخیر نهادهای بینالمللی که بر پایه نظرسنجی از حدود ۵۰۰۰ شهروند افغان (مرد و زن) در مناطق شهری و روستایی انجام شده، ابعاد تکاندهندهای از شیوع ناامیدی و آسیبهای روانی را افشا میکند:
شکاف در ریشههای نارضایتی: بیش از ۶۵ درصد از زنان و ۵۵ درصد از مردان تاکید کردهاند که کیفیت زندگی آنها پس از اوت ۲۰۲۱ بسیار بدتر از حد انتظاراتشان بوده است. با این حال، دلیل اصلی نارضایتی مردان «فقدان فرصتهای اقتصادی و شغل» ذکر شده، در حالی که عامل اصلی ناامیدی زنان «سلب حق تحصیل برای خود و فرزندانشان و سلب آزادیهای فردی» بوده است.
انزوای شدید و سلب حق تردد: بیش از ۹۰ درصد از زنان پاسخدهنده اعلام کردهاند که برای خروج از منزل حتماً به اجازه رسمی یا همراهی یک محرم مرد نیاز دارند. بر اساس این دادهها، بیش از نصف زنان افغان تنها یک یا دو بار در ماه توانایی خروج از خانه را پیدا میکنند؛ این در حالی است که بیش از ۹۵ درصد از مردان جامعه روزانه …
