به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، وقتی صفحات تاریخ را ورق میزنیم، گاهی به روایتهایی برمیخوریم که کمتر دیده و شنیده شدهاند؛ روایتهایی که میتوانند حتی تصویر رایج از جایگاه زنان در جامعه اسلامی را تغییر دهند.
برای سالها این تصور وجود داشته که زنان در جامعه اسلامی بیشتر در حاشیه و پشت پرده حضور داشتهاند، اما روایتهای تاریخی تصویر دیگری ارائه میکنند؛ تصویری از زنانی که در بزنگاههای حساس، در متن تحولات اجتماعی و سیاسی قرار گرفتند و مسئولیتهای مهمی را بر عهده گرفتند.
یکی از این زنان، «جده» یا سوسن مغربی، مادر امام حسن عسکری(ع) و مادربزرگ امام زمان(عج) است؛ بانویی که پس از شهادت فرزندش، در شرایطی دشوار مسئولیت مهمی در اداره امور جامعه شیعه بر عهده گرفت.
روزهای سخت پس از شهادت امام عسکری(ع)
پس از شهادت امام حسن عسکری(ع) در سال ۲۶۰ قمری، جامعه شیعه وارد یکی از حساسترین مقاطع تاریخی خود شد. امام زمان(عج) در آن زمان تنها پنج سال داشت و بسیاری از شیعیان حتی از وجود ایشان اطلاع نداشتند.
از سوی دیگر، حکومت عباسی به دنبال یافتن فرزند امام عسکری(ع) بود تا او را از میان بردارد. در چنین شرایطی، حفظ جریان امامت و مدیریت جامعه شیعه نیازمند تدبیر و پنهانکاری بود.
در این میان، جده نقش مهمی ایفا کرد؛ بانویی که با مدیریت شرایط، ارتباط با شیعیان را سامان داد و در حفظ میراث امامت نقشآفرین شد.
بانویی با چند نام و جایگاهی ویژه
سوسن با نامهایی همچون حُدیث، سلیل و سمانه نیز شناخته شده است. او ابتدا به عنوان کنیز وارد خانه امام جواد(ع) شد و پس از آن به همسری امام هادی(ع) درآمد.
اما آنچه جایگاه او را برجسته کرد، نه موقعیت ظاهری، بلکه ویژگیهایی همچون پاکی، تقوا و شایستگیهای اخلاقی بود.
در منابع نقل شده است که امام هادی(ع) در نخستین دیدار با او فرمود: «سلیل، از بدیها، پلیدیها و ناپاکیها پاک و عاری است» و سپس بشارت داد که خداوند از نسل او حجت خود بر خلق را عطا خواهد کرد؛ حجتی که زمین را از عدل و داد پر میکند.
از نکات قابل توجه درباره این بانوی بزرگ آن است که امام هادی(ع) او را مادر دو امام معصوم معرفی کرد؛ امام حسن عسکری(ع) و امام زمان(عج).
جده؛ پناهگاه شیعیان در یک دوران بحرانی
پس …
