به گزارش خبرآنلاین از همشهری، یک قاب اینستاگرامی میتواند خیلی چیزها را زیبا نشان بدهد؛ قابلمهای پر از غذا، چند ظرف روی زمین و سگهایی که دور سفرهای خیابانی جمع شدهاند. خانوادهای هم پشت دوربین ایستاده و غذا تقسیم میکند؛ تصویری که قرار است معنای مهربانی داشته باشد و دیگران را هم به تکرار آن دعوت کند.
اما چند کیلومتر آنطرفتر از این قابهای مجازی، قصه سگهای بلاصاحب برای بعضی خانوادهها معنای دیگری دارد؛ قصه کودکانی که دیگر نمیتوانند با خیال راحت در کوچه بازی کنند. غذارسانی خیابانی به سگهای بلاصاحب در حالی در شبکههای اجتماعی بهعنوان نشانه مهربانی تبلیغ میشود که در هفتههای اخیر چند کودک در سنندج قربانی حمله سگها شدهاند.
سنندج؛ جایی که زنگ خطر به صدا درآمد
طی همین چند هفتهای که گذشت، سنندج چندبار با یک سؤال تلخ روبهرو شده است: چهکسی قرار است امنیت کودکانی را که در کوچه و خیابان راه میروند تضمین کند؟ قصه از چه قرار است؟ اواخر تیرماه یک کودک ۳ ساله در سنندج بر اثر حمله سگهای بلاصاحب جان باخت، حادثهای که موجی از مطالبه عمومی برای ساماندهی سگهای بلاصاحب را به راه انداخت. گزارشهای منتشرشده این حادثه را در محله کلکهجار سنندج ثبت کردهاند. تلخی این اتفاق زمانی کام همه را گس میکند که چند روز پیش از آن نیز یک دختر ۱۲ساله هنگام بازگشت از کلاس زبان هدف حمله سگهای بلاصاحب قرار گرفته بود. اما قصه به همین حادثه ختم نشد.
در پنجم مرداد هم ۲ کودک ۶ و ۸ساله در سنندج مورد حمله سگهای بلاصاحب قرار گرفتند؛ یکی از آنها بهشدت آسیب دید و تحت چند عمل جراحی قرار گرفت و هردو کودک در مرکز درمانی بستری شدند.
اینها دیگر چند خبر پراکنده نیستند؛ کنار هم که قرارشان بدهیم، تصویر یک مسئله شهری را میسازند؛ مسئلهای که سالهاست میان شهرداری، محیطزیست، دامپزشکی، فعالان حیوانات و شهروندان دستبهدست میشود و هر بار بعد از یک حادثه تلخ دوباره به صدر اخبار برمیگردد.
غذادادن؛ لطف یا دردسر؟
حالا در چنین شرایطی ویدئوهای غذارسانی به سگهای بلاصاحب در فضای مجازی دوباره بحث قدیمی را داغ کردهاند؛ آیا غذادادن به سگهای خیابانی یک رفتار انسانی است یا اقدامی که میتواند نظم طبیعی و شهری را به هم بزند؟ پاسخ کارشناسی برخلاف آنچه در …
