سرانجام پس از ماهها کشمکش، تعویق و حواشی متعدد، قرار است مجمع انتخاباتی فدراسیون بدنسازی و پرورش اندام در ۲۰ مرداد برگزار شود؛ انتخاباتی که میتواند به یکی از طولانیترین دورههای بلاتکلیفی در یکی از پرمخاطبترین فدراسیونهای ورزشی کشور پایان دهد. اما پرسش اصلی اینجاست؛ آیا این انتخابات آغاز یک تحول خواهد بود یا صرفاً بازتولید همان مدیریتی که سالها این فدراسیون را درگیر رکود و انحصار کرده است؟
نزدیک به یک سال از اداره فدراسیون با سرپرست میگذرد؛ وضعیتی که عملاً امکان تصمیمگیریهای راهبردی را از این مجموعه گرفته و بسیاری از برنامههای توسعهای، تعاملات بینالمللی و حتی رسیدگی به مطالبات هزاران ورزشکار، مربی و باشگاه را در حالت تعلیق قرار داده است. فدراسیونی با این حجم از مخاطب و ظرفیت، نمیتواند برای مدت طولانی با مدیریت موقت اداره شود؛ چرا که سرپرستی، ذاتاً برای عبور از یک دوره انتقالی تعریف شده، نه اداره بلندمدت یک مجموعه بزرگ و اثرگذار.
این بلاتکلیفی البته محصول یک اتفاق ساده نبود. انتخابات قبلی با جنجال مدرک جعلی رئیس منتخب، مجید تلخابی، به بحرانی کمسابقه تبدیل شد؛ بحرانی که نه تنها اعتبار روند انتخابات را زیر سؤال برد، بلکه باعث ابطال نتایج و ادامه یافتن بیثباتی مدیریتی شد. اتفاقی که میتوانست با دقت بیشتر در فرآیند احراز صلاحیتها هرگز رخ ندهد.
اکنون که مقدمات برگزاری انتخابات جدید فراهم شده، انتظار طبیعی جامعه بدنسازی این است که این بار معیار انتخاب، برنامه، تخصص، سلامت مدیریتی و نگاه توسعهمحور باشد؛ نه روابط، لابیها و تکرار چهرههایی که سالها فرصت مدیریت داشتهاند اما کارنامهای متناسب با ظرفیتهای این فدراسیون از خود بر جای نگذاشتهاند.
حضور حدود ۱۶ نامزد در این رقابت، از یک سو نشاندهنده اهمیت و جذابیت این فدراسیون است؛ فدراسیونی که هم از نظر تعداد ورزشکاران و باشگاهها و هم از منظر ظرفیتهای اقتصادی، جایگاهی ویژه در ورزش ایران دارد. اما از سوی دیگر، همین جذابیت این نگرانی را نیز ایجاد میکند که مبادا رقابت بر سر کرسی ریاست، بار دیگر به میدان سهمخواهی گروههای سنتی و چرخش قدرت میان نامهای آشنا تبدیل شود.
واقعیت این است که یکی از مهمترین آسیبهای سالهای گذشته، شکلگیری …
