گروه اندیشه: سهند ایرانمهر در کانال تلگرامی اش گزارش تحلیلی نشریه آتلانتیک را منتشر کرده است. نویسنده مقاله نشریه آتلانتیک، با ارجاع به پژوهشهای ارتباطی و کتاب شری ترکل، از کاهش ۲۸ درصدی گفتوگوهای روزمره انسانها در عصر دیجیتال پرده برمیدارد. گسترش زندگی فردی و جایگزینی پیامهای متنی بهجای ارتباط حضوری، صرفاً یک تغییر ابزار نیست، بلکه تجربهای آسیبزا برای زیست اجتماعی انسان است. روانشناسان هشدار میدهند که حذف نشانههای دیداری، لحن و مکث در تعاملات پیامرسانی، مهارتهای شناختی مانند حافظه کاری، خواندن چهره و بهویژه ظرفیت همدلی را تضعیف میکند. در واقع، انسان معاصر بهرغم اتصالات گسترده فناوری، فرصتِ بنیادین «با هم بودن» و هنر معناسازی از طریق گفتوگوی واقعی را از دست داده است.
**** سهند ایرانمهر
در میان تغییرات بزرگی که فناوری در زندگی انسان ایجاد کرده است، شاید یکی از کمصداترین و در عین حال عمیقترین آنها کاهش چیزی باشد که قرنها پایه اصلی ارتباط انسانی بوده است: گفتوگو. اولگا خزان، نویسنده نشریه The Atlantic، در گزارشی به مطالعهای اشاره میکند که تصویری نگرانکننده از تغییر رفتار اجتماعی انسان معاصر ارائه میدهد:
مردم امروز نسبت به گذشته، زمان کمتری را صرف صحبت کردن میکنند. این مطالعه که ارتباطات روزمره افراد را در فاصله سالهای ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۹ بررسی کرده، نشان میدهد میزان سخن گفتن روزانه افراد به شکل پیوسته کاهش یافته است. شرکتکنندگان در این پژوهش با دستگاههایی که بهطور تصادفی بخشهایی از گفتوگوهای روزمره آنها را ثبت میکرد، مورد بررسی قرار گرفتند. نتیجه نشان داد افراد در طول این دوره، به طور متوسط روزانه صدها کلمه کمتر صحبت میکردند؛ کاهشی که در مجموع حدود ۲۸ درصد برآورد شده است.
این یافته را نباید صرفاً به معنای «کمحرفتر شدن» انسانها دانست. مسئله عمیقتر از تعداد کلمات است.انسان در گفتوگو تنها جمله تولید نمیکند؛ او واکنش نشان میدهد، مکث میکند، لحن را میشنود، حالت چهره را میبیند و از مجموعهای پیچیده از نشانههای انسانی برای درک طرف مقابل استفاده میکند. به همین دلیل است که بسیاری از روانشناسان معتقدند جایگزین شدن ارتباطات دیجیتال به جای مکالمه حضوری، صرفاً تغییر یک ابزار ارتباطی نیست؛ …
