در میان همه مشاغل و مسئولیتهای اجتماعی، خبرنگاری شاید تنها حرفهای باشد که ارزش آن را نه در پشت میز، بلکه در میدان میتوان سنجید. جایی که گاهی بوی باروت، گاهی غبار حادثه، گاهی اشک مردم و گاهی لبخند امید، نخستین تصویری است که خبرنگار با آن روبرو میشود.
خبرنگار پیش از آنکه نویسنده خبر باشد، شاهد زمانه است، کسی که تاریخ را نه پس از وقوع، بلکه همزمان با شکلگیری آن روایت میکند. او حافظه زنده جامعه است، حافظهای که اگر خاموش شود، بسیاری از حقیقتها برای همیشه در سکوت دفن خواهند شد.
رسانه، زمانی معنا پیدا میکند که پشت هر خبر، انسانی مسئول ایستاده باشد، انسانی که حقیقت را قربانی مصلحت نکند، نقد را با انصاف بیامیزد و امید را بدون چشمپوشی از واقعیت به جامعه هدیه دهد.
رسالت خبرنگار تنها اطلاعرسانی نیست، او معمار اعتماد عمومی، دیدهبان عدالت، زبان مردم و پل ارتباطی میان جامعه و مسئولان است.
در عصر شبکههای اجتماعی و فراوانی اطلاعات، بیش از هر زمان دیگری تفاوت میان «انتشار خبر» و «خبرنگاری» آشکار شده است.
خبر را هر کسی میتواند منتشر کند، اما خبرنگار کسی است که پیش از انتشار، حقیقت را جستوجو میکند، مسئولیت کلماتش را میپذیرد و اعتبار حرفهای خود را فدای سرعت و یا منفعت شخصی نمیکند.
خبرنگاران، …
