گروه اندیشه: دکتر عطاءالله مهاجرانی با نگارش یادداشتی در روزنامه ایران، با مرور خاطرات دورانِ صدارت خود در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، به ناکارآمدی سانسور و هزینههای سنگین تکصدایی کردن جامعه میپردازد. او با اشاره به اقداماتی نظیر رفع توقیف سریع فیلم «آدمبرفی» و لغو ممنوعیت چاپ آثار نویسندگان برجستهای چون احمد شاملو، محمود دولتآبادی و هوشنگ گلشیری در پاییز ۱۳۷۶، نشان میدهد که گشایشِ فضای فرهنگی نه تنها به بحران منجر نشد، بلکه شادابی، تنوع و رونق کتابفروشیها را در پی داشت. مهاجرانی با تأکید بر عصر فضای مجازی و تجربیاتِ تاریخیِ تمدن اسلامی در بیتالحکمه و ربع رشیدی — که حتی آثار دگراندیشان با بودجههای وقف تکثیر میشد — اثبات میکند که جامعه با کثرت نظرات زنده میماند. به باور او، نادیده گرفتن تنوع افکار و خاموش ساختن اهلِ نظر، خطر فروپاشی درونی مانند شوروی را در پی دارد و سیاستگذاری هوشمندانه باید به جای ممنوعیت، بر مدارا، اقناع و بازگرداندن قابلیت برنامهریزی و امید متمرکز شود.
**** …
