به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، ربیع از ماده «ربع» است و معنای اصلی آن به عدد چهار بازمیگردد. اعراب به فصل بهار که یکچهارم سال است، ربیع میگویند. از آنجا که ماههای ربیعالاول و ربیعالآخر در آغاز بهار جای گرفتهاند، به نام این فصل موسوم شدهاند، زیرا سالی که این نامگذاری انجام شده، مقارن با فصل بهار بوده است. به دلیل مناسبتهای این ماه از ربیعالاول به عنوان بهار ماهها یاد میشود.
بنابر روایت دانشجو، از سوی دیگر ماه ربیعالاول به دلیل ولادت پیامبر (ص) و مجموعه آیینهایی که به این مناسبت از سوی اهل سنت و شیعیان برگزار میشود، تجلی بخش مفهوم وحدتآفرینی آیینها در بین مذاهب مختلف است.
ربیعالاول در میان مسلمانان شیعه و سنی از اهمیت خاصی برخوردار است و برگزاری مراسم آیینی در این ماه از پیشینهای کهن برخوردار است. در باور گذشتگان ربیعالاول ماهی بود که بعد از دو ماه عزاداری، حزن و ماتم فرامیرسید و چـون کلمه «اول» به «ربیع» آن وصل شده بود، آغاز و اول هر کار در آن پسندیده و با شگون، خوشی و عافیت تلقی میشد؛ بهویژه که تقویمها نیز در اغلب احکام روزانه آن کلمه (شاید) یعنی نیکو، پسندیده، خوب و سزاوار را آورده بودند و تکلیف بـه انجام امور میکردند. هر شب و روز این ماه برای مردم، شب و روزی بـه منزله ایام قبل از عید نوروز بود که، چون از ماتم بیرون آمده بودند، دل از عزا بیرون میآوردند.
در این ماه محاسبات معوقه کسبه، تسویه؛ مطالبات، وصول و بدهیها پرداخت میشد و به جهت رونق کسب و کار، مردم به اقداماتی مانند شیرینی خوران، عقد و عروسی، خرید و فروش و... روی میآوردند.
ردپای باورهای مربوط به ماه ربیعالاول در اعتقادات مردم مناطق مختلف ایران نیز قابل مشاهده است. اما نمود بیشتر پایبندی به جشن و سرور در این ماه را میتوان در روز ۱۷ ربیعالاول که همزمان با ولادت پیامبر (ص) و ولادت امام صادق (ع) است به شکل همزمان در شیعیان و سنیها دید.
میلادی برای «وحدت» در بهار ماهها
در میان مسلمانان سالروز تولد حضرت محمـد (ص) از گرامیترین روزهاست. این مناسبت به سبب اختلاف روایتها نزد اهل سنت و شیعه در دو روز مختلف جشن گرفته میشود. دوازدهم ربیعالاول به روایت اهل سنت سالروز تولد پیامبر است، در حالی که شیعیان وقوع این رخداد را تاریخ …
