به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از فرادید؛ از موتورهای جت گرفته تا رادار، جنگ جهانی دوم شاهد توسعه انواع فناوریهای جدید بود، اما هیچکدام به اندازه بمب اتمی تأثیرگذار یا بدنام نبودند. پروژه منهتن به رهبری دکتر جی رابرت اوپنهایمر نخستین بمبهای هستهای را در سال ۱۹۴۵ تولید کرد.
نخستین بمب اتمی که در جنگ استفاده شد، در ۶ اوت ۱۹۴۵ [۱۵ مرداد ۱۳۲۴] روی هیروشیما در ژاپن انداخته شد. سه روز بعد، بمب دوم روی ناگازاکی ژاپن فرود آمد و روز بعد، امپراتوری ژاپن تسلیم شد؛ هرچند پیروزی نهایی بر ژاپن تا زمانی که ایالات متحده رسماً تسلیم بیقیدوشرط این کشور را در ۲ سپتامبر ۱۹۴۵ [۱۱ شهریور ۱۳۲۴] نپذیرفت، کامل نشد.
اگر ژاپن تسلیم نمیشد، آمریکا آماده بود سومین بمب را نیز استفاده کند؛ بمبی که قرار بود از یک هسته زیر بحرانی پلوتونیوم-گالیوم توسعهیافته توسط پروژه منهتن استفاده کند. با تسلیم ژاپن، این هسته به جای پایان دادن به جنگ، برای آزمایش نگهداری شد؛ زیرا دیگر نیازی به استفاده از آن در میدان نبرد نبود. در جریان دو آزمایش در آزمایشگاه Los Alamos در نیومکزیکو، دو حادثه رخ داد که در آن هسته وارد وضعیت بحرانی شد و موج مرگباری از تشعشعات ایجاد کرد که جان دو نفر را گرفت.
این دو حادثه باعث شدند سومین بمب هستهای آمریکا با نام «Demon Core» (هسته شیطانی) شناخته شود. به دلیل همین اتفاقات، Demon Core به نمونهای هشداردهنده در تاریخ علم تبدیل شد؛ زیرا نشان داد برخی آزمایشهای علمی حتی در محیطهای کنترلشده نیز میتوانند پیامدهای هولناکی داشته باشند. این هسته در سال ۱۹۴۶ ذوب شد، اما همچنان یادآور خطرات دوران ابتدایی عصر اتمی باقی مانده است.
در حادثه اول دو نفر در معرض تشعشع قرار گرفتند
نخستین حادثه مرگبار مربوط به Demon Core در ۲۱ اوت ۱۹۴۵ [30 مرداد 1324] رخ داد. در جریان این آزمایش، یک مجموعه بحرانی با استفاده از آجرهای کاربید تنگستن ساخته شد. این آجرها که هرکدام ۹.۷ پوند وزن داشتند، در اطراف هسته قرار گرفتند. درست زمانی که دکتر هارتون “هری” کریکور داگلیان جونیور آخرین آجر را در جای خود قرار میداد، با نگاه کردن به شمارنده نوترون متوجه شد اضافه کردن آن آجر باعث ورود هسته به وضعیت فوقبحرانی خواهد شد. او با دیدن این وضعیت، دست خود را عقب …
