به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، علیاصغر حکمت، ادیب، استاد دانشگاه، وزیر کابینه و از چهرههای اصلی طراحی و اجرای نوسازی نظام آموزشی در دوره رضاشاه بود. او بیش از همه بهعنوان وزیر فرهنگِ ترقیخواه و کارآمدی شناخته میشود که نقشی اساسی در تحول نظام آموزشی ایران داشت.
علیاصغر حکمت در ۲۱ فروردین ۱۲۷۲ در شیراز به دنیا آمد و در ۱ شهریور ۱۳۵۹در تهران درگذشت.
او فرزند احمدعلی حکمتالممالک بود و در خانوادهای از پزشکان و دانشوران شیراز رشد کرد. تحصیلات خود را در شیراز آغاز کرد و در مدرسه منصوریه، یکی از مدارس مهم دینی شهر، به فراگیری علوم سنتی، ازجمله فارسی و عربی، پرداخت. این مدرسه را غیاثالدین منصور دشتکی شیرازی، جد مادریِ علیاصغر حکمت، بنیان گذاشته بود.
حکمت در سال ۱۲۹۴ خورشیدی، در ۲۲سالگی، وارد کالج آمریکایی تهران شد؛ مؤسسهای که بعدها به کالج البرز تغییر نام داد. او در سال ۱۲۹۶ از این کالج فارغالتحصیل شد. در همین دوره، در کنار تحصیلات خود، فقه اسلامی را نزد میرزا طاهر تنکابنی نیز فراگرفت.
مشارکت در نوسازی نظام آموزشی
اندکی پس از فارغالتحصیلی از کالج آمریکایی، به استخدام وزارت معارف درآمد و ریاست اداره کارگزینی این وزارتخانه را برعهده گرفت. در سال ۱۲۹۸ خورشیدی به ریاست اداره بازرسی (تفتیش) منصوب شد.
حکمت در فروردین ۱۳۰۴ انتشار یک نشریه آموزشی با عنوان «تعلیم و تربیت» را در وزارت معارف آغاز کرد. او توانست شماری از چهرههای برجسته ادبی و علمی آن روزگار، ازجمله سیدحسن تقیزاده، بدیعالزمان فروزانفر و عباس اقبال آشتیانی، را به نوشتن مقاله برای این نشریه ترغیب کند.
این نشریه بعدها با نام جدید «آموزش و پرورش» به انتشار خود ادامه داد و تا آستانه انقلاب ۱۳۵۷ پابرجا ماند. (صدر هاشمی، تاریخ جراید و مجلات ایران، ج. ۱، ص. ۲۷۲؛ ج. ۲، صص. ۱۲۸–۱۳۰؛ تقیزاده، صص. ۲۵۶–۲۵۸ و ۲۶۳؛ اتحاد، صص. ۵۳۰–۵۴۰.)
در اوایل دهه ۱۳۰۰ بود که حکمت با علیاکبر داور، از چهرههای برجسته نوسازی و وزیر عدلیه و مالیه در دوره رضاشاه، آشنا شد. داور حکمت را به «حزب رادیکال» که بهتازگی تأسیس شده بود، وارد کرد. حکمت در سال ۱۳۰۴ و با حمایت این حزب به عضویت مجلس مؤسسان انتخاب شد؛ مجلسی که برای برپا کردن سلسله پهلوی تشکیل شده بود.
در سال ۱۳۰۷ …
