به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، یکی از دغدغههای پرتکرار والدین، سستی فرزندانی است که با وجود ادب و برخورداری از اخلاق حسنه، در اقامه نماز کاهلی میکنند.
بنابر روایت حوزه، حجتالاسلاموالمسلمین استاد تراشیون در پاسخ به این چالش تربیتی، ریشههای اصلی این رفتار را مورد بررسی قرار داده و راهکارهای اصلاحی آن را تبیین کرده است.
سوال:
یه بچه دارم خیلی با ادبه خدا را شکر اما به نماز که میرسه کم میاره و نمیخونه.
پاسخ حجت الاسلام و المسلمین استاد تراشیون:
گاهی والدین از اینکه فرزندشان با وجود ادب و اخلاق حسنه، در اقامهی نماز سستی میکند، نگراناند. بیتوجهی فرزندان به نماز، غالباً ریشه در چند عامل دارد که یکی از مهمترین آنها، سختگیریهای والدین در نحوهی اقامهی آن است.
اگرچه خواندن نماز در اول وقت فضیلت بسیاری دارد و امری پسندیده است، اما نباید به گونهای عمل کنیم که فرزند تصور کند اگر در اول وقت حال و حوصلهی نماز نداشت و خواست آن را با کمی تأخیر به جا آورد، دیگر آن نماز ارزشی ندارد. البته که نماز دارای وقت فضیلت است و هرچه به آغاز وقت نزدیکتر باشد ثوابش افزونتر است، اما این نکته باید با درایت به فرزند منتقل شود.
نکتهی دیگر، نحوهی اقامهی نماز است. کودکان و نوجوانان برخلاف بزرگسالان، گاه صبر و حوصلهی کمتری برای انجام طولانیمدت رکوع و سجده دارند. در این مسیر، گاهی یک جملهی محبتآمیز والدین میتواند گرهگشا باشد؛ مثلاً به فرزند خود بگوییم: «انجام واجبات نماز کفایت میکند.» درست است که انجام مستحبات، اجر و قرب بیشتری دارد، اما زمانی که فرزند وقت کافی ندارد یا دچار بیحوصلگی است، تشویق او به انجام اصل واجبات بسیار بهتر از آن است که به دلیلِ ترس از طولانی شدن نماز، …
