به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، در نگاه عرفانی، پوشش ظاهری میتواند مقدمهای برای رسیدن به «لباس تقوا» باشد؛ یعنی انسان علاوه بر پوشاندن عیوب ظاهری، در پی پوشاندن کاستیهای اخلاقی و آراستن روح خود نیز باشد. قرآن کریم نیز لباس را هم وسیلهای برای پوشاندن عیوب و هم عاملی برای زینت معرفی میکند و در نهایت، «لباس تقوا» را برتر میشمارد. از این منظر، راه درست در پوشش، حرکت در مسیر اعتدال است؛ نه اسراف و تجملگرایی و نه برهنگی افراطی، بلکه حفظ وقار، زیبایی و حریم انسان.
بنابر روایت ابنا، از خیابانهای پرتردد توکیو و پیادهروهای نیویورک گرفته تا بازارهای سنتی استانبول و مراکز لوکس دبی، نوع پوشش انسان معاصر به یکی از موضوعات پررنگ در رسانهها تبدیل شده است. پشت این حجم از رنگها، پارچهها و مدلهای گوناگون اما پرسش مهمی وجود دارد: پوشش انسان چه معنایی فراتر از ظاهر دارد؟
عرفان، که همواره تلاش میکند از ظاهر امور به حقیقت درونی آنها برسد، لباس را صرفاً یک نیاز جسمانی یا یک قرارداد اجتماعی نمیبیند؛ بلکه آن را نمادی از «پردهداری» و «حفاظت» از گوهر وجود انسان میداند. در عصر جهانیشدن نیز رسانهها به بزرگترین ویترین مد تبدیل شدهاند و پوشش را از یک امر بومی و سنتی به ابزاری جهانی برای بیان هویت، باور و حتی اعتراض تبدیل کردهاند.
پوشش متعارف؛ بازتابی از تنوع فرهنگهای انسانی
«متعارف بودن» یک نوع پوشش، در همه جوامع معنای یکسانی ندارد. آنچه در یک فرهنگ نشانه وقار و رسمیت محسوب میشود، ممکن است در فرهنگی دیگر جایگاه متفاوتی داشته باشد. برای نمونه، کتوشلوار مشکی در یک جامعه میتواند نماد رسمی بودن و وقار باشد، در جامعهای دیگر مانتوی بلند و روسری نشانه حیا و عفاف تلقی شود و در نقطهای دیگر، لباسهای رنگارنگ محلی، بیانگر شادی و تعلق قومی باشند.
با فراگیر شدن شبکههای اجتماعی، مرزهای سنتی میان این سبکها نیز تا حد زیادی کمرنگ شده است. امروزه ممکن است نوجوانی در تهران، جوانی در میلان و دانشجویی در سئول از سبکهای نزدیک به یکدیگر استفاده کنند؛ چراکه رسانهها و فضای مجازی در شکلگیری الگوهای جدید پوشش نقش تعیینکنندهای پیدا کردهاند. …
