به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ پرسپولیس فعالترین تیم در بازار نقل و انتقالات بوده و نزدیک به یک تیم کامل بازیکن خریده و نکته جالب اینکه فصل خرید از بازار برای آنها هنوز تمام نشده و به دنبال خرید یکی دو بازیکن جدید است. این بدان معناست که بیش از ۵۰ درصد پرسپولیس تغییر کرده و این تغییر قرار است بیشتر هم بشود. اما با وجود همه این خریدها هنوز پرسپولیس کامل نمی شود و در برخی از پست ها هنوز خلا وجود دارد. این بدان معناست که پرسپولیس به اندازه ای در یکی دو فصل اخیر بد بسته شده که با وجود این همه خرید هنوز هم سرخ ها بدل به یک تیم کامل و مدعی نشده اند.
سؤال اینجاست؛ چه کسی پرسپولیس را به این نقطه رساند؟ پاسخ را باید در کارنامه دو سال اخیر و بهخصوص تصمیمهای نقلوانتقالاتی مدیران باشگاه جستوجو کرد؛ جایی که رضا درویش در رأس مدیریت پرسپولیس قرار داشته و مسئولیت تصمیمهای کلان باشگاه را برعهده داشته است.
حالا دیگر سخت است بتوان از این واقعیت فرار کرد که دو تابستان گذشته برای پرسپولیس نه فصل تقویت، بلکه فصل تضعیف تدریجی تیم بوده است. پنجرههایی که قرار بود قهرمان ایران را برای ادامه موفقیتها آماده کنند، در عمل بازیکنانی را وارد مجموعه کردند که بخش قابل توجهی از آنها خیلی زودتر از آنچه تصور میشد، از لیست خارج شدند.
خریدهایی که قرار بود پرسپولیس را قویتر کنند
تابستان ۱۴۰۳ را باید یکی از نقاط آغاز این بحران دانست. پرسپولیس در شرایطی به بازار رفت که قهرمان لیگ بود و انتظار میرفت با چند خرید هدفمند، نقاط ضعفش را برطرف کند؛ اما خروجی این پنجره چیزی جز افزایش تعداد قراردادها نبود.
فرشاد احمدزاده یکی از نخستین خریدهایی بود که خیلی زود مشخص شد انتظارات را برآورده نمیکند و در ادامه از تیم جدا شد. الکسیس گندوز و ایوب العمود دو خرید خارجی با نظر گاریدو بودند نیز مدت زیادی در پرسپولیس دوام نیاوردند. میلاد محمدی هم اگرچه سابقه و نام قابل توجهی داشت، اما هرگز به مهرهای تعیینکننده برای سرخها تبدیل نشد.
در کنار آنها، نامهایی مانند لوکاس ژوائو و سعید مهری قرار گرفتند؛ خریدهایی که نهتنها نتوانستند کیفیت پرسپولیس را افزایش دهند، بلکه خیلی زود به بخشی از فهرست بازیکنان ناکام تبدیل شدند. دو فاجعه …
